‘Als de golven komen, is God onze balans’

Varia
Wat geeft hoop als oorlog het leven van alledag bepaalt? Twee vrijwilligers van hulporganisaties in Oost-Europa vertellen: ‘De Oekraïense kerk is verdubbeld of zelfs verdrievoudigd. We zien hoe God harten aanraakt.’
zaterdag 1 april 2023 om 04:23
In Moldavië zijn de leefomstandigheden erg moeilijk.
In Moldavië zijn de leefomstandigheden erg moeilijk. beeld KOEH
Prisma Partnercontent

Boris Volkov (47) is als administratief directeur verbonden aan organisatie Light of the Resurrection in Oekraïne, een partnerorganisatie van stichting Kom over en help, die zich inspant om lokale kerken in het land financieel en praktisch te ondersteunen. ‘Veel van onze kerkelijke initiatieven en projecten gingen in 2014 van start, toen de Krim door Rusland werd geannexeerd en de oorlog voor veel mensen eigenlijk begon.’

‘Al veel eerder dan een jaar geleden was er behoefte aan sociale organisaties die kwetsbare mensen zouden helpen. Maar natuurlijk is de situatie vorig jaar geëscaleerd. In het begin was de oorlog angstaanjagend. Mensen renden over straat en vluchtten weg en ook ik wilde mijn familie naar een veiligere plaats brengen.’

Moedige mensen

‘Nu zie ik nog steeds raketten vliegen, maar weet ik dat we luchtverdedigingssystemen hebben. Sommige dagen gaat het behoorlijk goed. Meestal is er energierantsoen en valt de stroom eens in de zoveel tijd uit, maar laatst zag ik licht toen ik naar mijn huis in een dorpje buiten Kyiv reed. Dat verbaasde me zo! Het maakte me hoopvol. Desondanks bereiden we onszelf mentaal voor op nog meer roerige weken met veel raketaanvallen. Iedereen verwacht dat Poetin extra energie in de oorlog gaat steken nu de oorlog een jaar duurt.’

‘Ik voel me bemoedigd door het werk van mijn collega’s van Light of the Resurrection. Zij zijn naar oorlogsgebied gegaan om mensen in nood te helpen. Zelfs toen de situatie erg gevaarlijk was, zijn ze gebleven omdat ze het gevoel hadden daar nodig te zijn. Ze zijn erg moedig, niet omdat ze niet bang zijn, maar omdat ze die angst overwinnen.’

‘Ook vind ik het bemoedigend hoe belangrijk de kerk is in het geven van hoop aan de Oekraïners. Laatst was er een situatie waarin een westerse journalist een vrijwilliger interviewde over de hulp die de Oekraïners ontvangen. Bij elke vraag die de journalist stelde, verwerkte de vrijwilliger de rol van de kerk in het antwoord. Die journalist vond dat vervelend en wilde de vrijwilliger een meer neutraal verhaal laten geven. Toen de vrijwilliger dat merkte, zei hij: ‘Als ik niet over de kerk kan praten, is er niets om over te praten.’ Dit maakte mij zo blij en gaf me zoveel hoop. De kerk is onmisbaar in het geven van hulp in deze tijd.’

Hulpeloos

‘Maar ook vaak genoeg voel ik me hulpeloos. Enerzijds ben ik actief als spreker en kan ik spirituele leiding bieden. Anderzijds begrijp ik ook niet alles. We willen tegen iemand die rouwt, zeggen: vertrouw op God! Maar dat is lastig om te horen als je veel pijn hebt in je hart. Wel blijf ik benadrukken dat Jezus hier is.’

‘Alle Oekraïners worden iedere dag gedreven door pijn. Dat gevoel geeft dat we niet vrij kunnen denken. Daarom zou ik tegen mensen in andere landen willen zeggen: heb geduld met ons land, en wees betrokken. Zie ons in een grotere visie op de wereld en wees bereid te helpen.’

Ion Miron (53) is voorganger in Moldavië en is in ditzelfde land betrokken bij HOE (Stichting Hulp Oost-Europa). Deze organisatie zet zich onder andere in voor Oekraïense vluchtelingen in Moldavië.

‘Voor de oorlog zetten we ons in voor twee kwetsbare groepen in Moldavië: kinderen waarvan de ouders niet meer in beeld zijn, en ouderen. Voor deze groepen hebben we multi-inzetbare centra opgezet, waar mensen een maaltijd of medische zorg kunnen krijgen. De kinderen kunnen na schooltijd naar zo’n centrum komen om hun huiswerk te maken, en daar zijn dan vrijwilligers aanwezig om hen daarbij te ondersteunen. Daarnaast kunnen de kinderen muzieklessen volgen of Engels of Frans leren.’

Toekomstperspectief

‘Toen de oorlog in Oekraïne uitbrak, zijn er meer dan honderdduizend vluchtelingen naar Moldavië gekomen. Onze organisatie heeft meer dan drieduizend vluchtelingen geholpen door huisvesting en onkostenvergoeding voor hen te regelen. Sommigen blijven een week, anderen een jaar. We proberen deze vluchtelingen te helpen met het leren omgaan met eenzaamheid, woede en verdriet. Maar het is niet gemakkelijk.’

‘We grenzen aan een land dat in oorlog is. Twintig procent van de Moldaviërs is weggegaan vanwege de situatie in het land, en dat slaat natuurlijk een gat in de bevolking. Het is erg lastig rondkomen voor veel mensen omdat de inflatie enorm is en de salarissen niet meegroeien. Daarom proberen we als kerken zo veel mogelijk betrokken te zijn en mensen van kleding en eten te voorzien. De mensen die in God geloven, voelen zich ondanks de situatie geleid. Mensen zonder geloof hebben het zwaarder. Zij hebben geen toekomstperspectief. Maar God staat boven de situatie, en Hij zal zijn beloftes inlossen.’

‘Als dominee, echtgenoot en vader is het in deze lastige tijd een uitdaging om goede relaties te blijven onderhouden met mensen. Iedereen draagt een last en mensen zijn ontmoedigd. Veel mensen willen niet eens meer leven. We hebben bijvoorbeeld niet genoeg geld voor de komende maand. Toch vertrouwen we daarin op God.’

Anker van hoop

‘Er zijn ook bemoedigende ontwikkelingen geweest. In 1998 is er in Moldavië een nieuwe wet ingevoerd die stelt dat weeskinderen niet standaard meer in internaten of weeshuizen worden ondergebracht, maar bij bestaande families kunnen komen wonen. Het bemoedigt mij dat er sindsdien in Moldavië nu al meer dan vierhonderd kinderen door de organisatie Hulp Oost-Europa worden ondergebracht. Binnenkort mag ik één van hen inzegenen in het huwelijk. En veel van die kinderen nemen zelf later ook weer weeskinderen onder hun hoede. Dat brengt mij veel vreugde en bemoediging.’

‘De Oekraïense vluchtelingen bemoedig ik door te zeggen: als de golven komen, is God onze balans. Jezus Christus is ons anker van hoop; niemand kan ons hoop geven zoals Hij. De oorlog heeft veel schade aangebracht. Tegelijkertijd is de Oekraïense kerk verdubbeld of zelfs verdrievoudigd. Dat geeft hoop. We zien hoe God harten aanraakt. We voelen ons in Moldavië sterk betrokken bij de Oekraïense kerkleiders. Daarin kunnen we zien wie God is.’ 

tekst lydia fris +++ beeld kom over en help

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.