Deze beelden sieren de voorpagina's van het Nederlands Dagblad in aanloop naar Pasen 2016.

| beeld Jeroen Jumelet met dank aan de Onderwegkerk in Blauwkapel

Witte donderdag

We zitten aan tafel. Dit is mijn bloed, zei Hij. Maar wat snapten wij daarvan? Eerder had Hij een brood gepakt en stukgebroken. Ook al zoiets onbegrijpelijks. Je voelt de dreiging. Dat wel. ‘Neem je kruis op, en volg Mij.’ Het wordt zwaar. Maar voorlopig denk je: waarom vasten zolang de Bruidegom bij ons is?

Goede vrijdag

De tafel van gisteren is nu leeg. Geen kleed, geen hand meer die ons het brood aanreikt. Alleen hout. Eenzaamheid. Dorst. Duisternis. Dit is geen beker meer die wij kunnen drinken. Hier kunnen wij niet bij. Het kruis is bedekt. We weten alleen dat hier het lijden van heel Gods wereld wordt geleden. En – geloven wij – verzoend. 

Stille zaterdag

Nee, het is nog geen Pasen. Vandaag is het stil. Geen kerkdiensten, geen gezang. De prediker, de musicus, de gelovige, ze zwijgen vandaag. Maar daarom zijn ze nog niet zonder hoop. De bloemen voor het feest liggen al klaar, op de witte tafel waaraan Hij eerder in het brood en de wijn zichzelf gaf. Er gaat iets gebeuren. Wacht maar af.

Pasen: Feest van hoop

Afbeelding

Afbeelding