*

Duizend woorden: coronatest

Wíl je dit wel zien? Misschien herkent u die gedachte als je zo'n beeld als hierboven ziet. De fotograaf kruipt hier met zijn lens bijna in het onderwerp. Maar, waarom fronsen we onze wenkbrauwen en wenden we ons gezicht al gauw af? Dat heeft alles te maken met de vreemde setting in de teststraat van de GGD. Zo is er een anoniem, potentieel ziek persoon. Hij staat waarschijnlijk ook niet te springen om het verwerven van bekendheid. Zijn ogen zijn net niet in beeld. Hij zit in zijn auto. Zo'n voertuig staat voor veel mensen symbool voor een veilige huiskamer. Ga maar na wat voor vertrouwelijks u bespreekt onderweg. Dat beeld wordt rücksichtslos doorbroken door de uitgestoken, klinisch ogende armen van de GGD-medewerker. Daarmee treedt hij die autohuiskamer binnen, pakt het hoofd van de bestuurder vast en duwt een wattenstaaf in zijn mond. Dat moet, maar dit is wat je mentale oog ziet: het overschrijden van grenzen. Dan wil je zo'n lijdzaam uitgestoken tong niet zien. En ook geen prikkelige snor en baard: het komt te dichtbij voor wie de man niet kent. Letterlijk. Dan wil je dit niet zien. <

Opinie

meer ‘Opinie’

advertentie