Luister naar

Het vertrouwde achterlaten: strategisch starten in Utrecht

Opinie
De vertrouwde Theologische Universiteit verhuist van Kampen naar Utrecht. Het vertrouwde achterlaten, vervult met weemoed. Tegelijkertijd brengt het een merkwaardige dynamiek met zich mee.
Myriam Klinker-De Klerck • universitair docent Nieuwe Testament aan de Theologische Universiteit Kampen/Utrecht
dinsdag 30 augustus 2022 om 13:39
Myriam Klinker
Myriam Klinker beeld Dick Vos

‘We zijn geland’ -  het waren gevleugelde woorden van rector Roel Kuiper waarmee hij afgelopen juni van wal stak bij de opening van het nieuwe pand van de Theologische Universiteit (TU) in Utrecht. Genodigden kregen een rondleiding door de collegezalen, werk- en ontmoetingsruimten in het sfeervolle oude gebouw. De TU deelt het monumentale pand onder andere met de Kathedrale Koorschool en de kinderen zongen ons een prachtig welkom toe. Er werd uitleg gegeven over de verduurzaming van het gebouw en de inrichting. Het College van Bestuur hechtte eraan de feestelijke opening te starten met een liturgisch moment, zoals we dat ook elke donderdag in Kampen doen: samen uit Gods Woord lezen, danken en bidden. Dat was niet alleen mooi en betekenisvol, het was ook troostrijk. Want het gebouw mag dan oud zijn, de overgang voelt wel erg ‘nieuw’. 

het vertrouwde achterlaten

Lang vervlogen is de tijd dat voor de jaarlijkse schooldag drommen mensen naar Kampen trokken onder het zingen van Psalm 122: ‘Jeruzalem dat ik bemin, nu trekken wij uw poorten in…’ Maar straks is ook de Theologische Universiteit Kampen zelf er niet meer, althans, niet meer in Kampen. Het vervult mij met een beetje weemoed. Niet om de vervlogen grandeur, die past een christelijke instelling niet. Maar omdat je het vertrouwde achterlaat en de toekomst nog niet echt is ingekleurd. ‘Trek weg uit je land en ga naar het land dat ik je zal wijzen.’ Zo voelt het eerder. Tegelijk: loslaten kan juist heilzaam zijn. Het brengt altijd een proces van bezinning op gang: hoe kunnen we in deze tijd van betekenis zijn voor kerk en koninkrijk met wie we zijn en wat we hebben ontvangen? Hoe kunnen we daarbij onze eigen identiteit inzetten en aanscherpen? Deze vragen komen als vanzelf scherper op het netvlies.

Onze strategische profilering biedt altijd een weg om te verwijzen naar Christus.

Precies in dit hele proces ontstaat een merkwaardige dynamiek waar ik me niet altijd goed raad mee weet. Dit heeft te maken met een maatschappelijk veel bredere dynamiek van vermarkting. Het bekroop me opnieuw toen we onlangs tijdens een personeelsdag werden bijgepraat over de strategische profilering naar aanleiding van de verhuizing. In de gezamenlijke zoektocht naar het verder versterken en aanscherpen van onze identiteit wordt ook goed nagedacht over ‘branding’. Ik heb op zich weinig met uitdrukkingen als ‘corporate story’, ‘if you confuse, you’ll lose’ en ‘unique selling points’. Ze klinken voor mij naar de taal van de markt, de concurrentieslag, onderwijs als een product in de verkoop. En ze hebben iets maakbaars over zich, alsof de aanwas van studenten uiteindelijk afhangt van een strategisch goed doordachte positionering.

uitdaging

Nou ja – zo werpt mijn innerlijke gesprekspartner op – kijk naar Paulus, strateeg bij uitstek. Hij was voor de Joden een Jood, voor de Grieken een Griek, daar was wel degelijk over nagedacht. Een missionaire houding en strategie gaan vanouds hand in hand. Maar dan denk ik: de opleiding promoten is alleen maar missionair in afgeleide zin. We hopen dienstbaar te zijn aan het koninkrijk, maar het klinkt ondertussen als promotie van ons product op de markt van deze wereld. Tegelijk moet ik toegeven dat juist doorheen dit proces ook geestelijke groei een kans krijgt: we worden uitgedaagd ons opnieuw te verdiepen in de wereld waarin christelijke jongeren opgroeien, wat zij nodig hebben als het aankomt op een keuze voor theologie, wat wij hen kunnen bieden en hoe we daar in afhankelijkheid van God ook samen in kunnen groeien.

Terwijl ik er wat over heen en weer discussieer met mezelf, kom ik uit bij de gedachte dat het eigenlijk gewoon niet anders kan. In een samenleving waar marktwerking ook het onderwijs beheerst, moeten we het aandurven midden in die dynamiek te gaan staan. Maar van Paulus neem ik in ieder geval mee dat hij juist in zijn zwakheid sterk was. En al doende ontstond zijn apostelprofiel, nederig doorverwijzend naar zijn nederige Heer. Dat betekent dat onze strategische profilering altijd een weg zal bieden om door te verwijzen naar Christus. Zo krijgt het wegtrekken uit ons ‘veilige land’ als vanzelf een heel ander karakter. Het wordt allereerst een zoektocht naar hoe we als academie voor christelijke toerusting in het hart van Nederland, het profiel van Christus kunnen vertonen. 

Ik maak de balans op: we zijn geland en in vertrouwen gaan we er ook voor. De aftrap is een ‘pelgrimage’ georganiseerd door onze studenten. Deze week, van maandag tot donderdag wordt er van Kampen naar Utrecht gewandeld. Wie wil kan nog steeds aansluiten om een stukje mee te lopen. En op 8 september hebben we de opening van het academisch jaar in de Janskerk in Utrecht, deze keer extra feestelijk. Van harte welkom!

Myriam Klinker-De Klerck is universitair docent Nieuwe Testament. Zij schrijft dit artikel als lid van de gezamenlijke onderzoeksgroep BEST (Biblical Exegesis and Systematic Theology) van de Theologische Universiteiten in Apeldoorn en Kampen|Utrecht

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Een genadeloze boodschap: ‘retour afzender’ voor de pijn van het leven

Ja, Jezus roept op tot geloof, stelt Myriam Klinker. Ook als Hij op het punt staat mensen te genezen. Maar is daadwerkelijk alles mogelijk voor wie gelooft, of word je daarmee op jezelf teruggeworpen?

Afbeelding

Stille bewondering voor Dilan Yesilgöz, maar toch mist er ook iets

Stille bewondering koester ik voor de Nederlandse minister van Justitie en Veiligheid, Dilan Yesilgöz-Zegerius, schrijft Koert van Bekkum. Maar toch mist hij iets in haar verhaal.

Afbeelding

Het akkoord tussen Libanon en Israël kan het begin van een weg uit de misère betekenen

Israël en Libanon lijken het na jaren onderhandelen eens te worden over de verdeling van de onderzeese gasvelden. Een mijlpaal en een teken van hoop in deze wereld, aldus theoloog Eric Peels.

Afbeelding

Getallen uit Numeri maken je ook vandaag hoopvol

De getallen uit het bijbelboek Numeri vertellen het verhaal dat God mensen niet loslaat als ze opstandig zijn en steeds weer hun eigen weg kiezen. Dat biedt ook in 2022 hoop als je denkt dat cijfers alleen maar kil zijn, schrijft Kasper de Graaf.

Afbeelding

Is God alleen maar de God die toekijkt, of straft Hij soms ook?

We belanden van de ene crisis in de andere. Vroeger zou er dan altijd wel iemand begonnen zijn over de straf van God. Tegenwoordig gebeurt dat nauwelijks meer. Maar is dat terecht, vraagt theoloog Hans Burger zich af.

Afbeelding

Koningin Elizabeth zou op de troon van David zitten, geloven sommige Britten

Er leeft onder sommige Britten een idee dat ze voortkomen uit de tien noordelijke stammen van Israël. Dat wordt bewezen met een hutspot van bijbelteksten, schrijft bijzonder hoogleraar Jaap Dekker.