Geleidelijk aan pelde ik de laagjes van mijn zorgen om anderen, gemis en verdriet, mijn gemaskeerde leegte en angst | Nederlands Dagblad

aangepast op 23 november 2020 om 07:15

Geleidelijk aan pelde ik de laagjes van mijn zorgen om anderen, gemis en verdriet, mijn gemaskeerde leegte en angst
Anita Zeldenrust is ouder van een gezinshuis, voor kinderen die (soms tijdelijk) niet thuis kunnen wonen. Zij schrijft iedere maand een colu
Column

Geleidelijk aan pelde ik de laagjes van mijn zorgen om anderen, gemis en verdriet, mijn gemaskeerde leegte en angst

‘Ik zou lekker drie dagen in een wellness gaan zitten!’ Ze kan het maar moeilijk snappen, die dochter van ons, dat je vrijwillig drie dagen je mond gaat houden in een klooster. Ik begrijp dat ook wel. Voor een student in coronatijd is het al maandenlang veel te stil. In de minikamertjes van studentenhuizen komen de muren steeds iets meer op je af. Dag in dag uit achter je laptop online colleges volgen, met maximaal eens per week een uitstapje naar de campus. Wil je met vrienden afspreken, dan is dat ook weer achter je scherm. Het wordt zó vervelend dat zelfs een Netflix-serie niet meer aantrekkelijk is. Want ook dat moet op hetzelfde scherm. En zo staat het studentenbestaan in 2020 gelijk aan een vorm van onvrijwillig ..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Opinie

meer ‘Opinie’