27 november 2019 om 20:39

Nieuws Sjirk Kuijper

Commentaar: Stuur rouw niet naar huis maar laat het toe op de werkvloer

Werkgevers moeten aandacht hebben voor rouw op de werkvloer. Dat pleidooi voerden GroenLinks en SGP woensdag in de Tweede Kamer. Het eerste punt van hun gezamenlijke manifest is: registreer ‘hoe vaak en hoelang werknemers uitvallen als gevolg van het verlies van een dierbare’. Daar raken ze meteen een ander probleem. Werknemers die, als gevolg van ontregelend verlies en verdriet, het niet kunnen opbrengen te gaan werken, zullen zich nu nog vaak ‘gewoon’ ziekmelden. ­Regels voor bescherming van persoonsgegevens verbieden de werkgever dan te vragen wat eraan scheelt. Zelfs als een zich afmeldende medewerker spontaan meldt wat het ziektebeeld is, mag de baas dat niet ­noteren. Dus voordat er ook maar íéts geregistreerd kan worden over ‘rouwgerelateerde problematiek’, moeten werkgevers bevrijd worden van de bizarre ­regel die hun verbiedt oprecht geïnteresseerd te zijn in het persoonlijk welzijn van hun werknemer.

Dat rouwende werknemers zich dikwijls ziekmelden, is overigens goed verklaarbaar. Je hebt geen andere optie, als je voelt dat je niet tot werk in staat bent. In de meeste cao’s staat nauwelijks iets over rouwverlof. Hooguit over het aantal dagen dat je vrij krijgt voor de begrafenis en het regelen daarvan. Maar daarna?

De sluizen van verdriet, ontreddering en verlatenheid gaan vaak pas open ná de drukte van afscheid en troostvol samenzijn met andere nabestaanden. En juist dan ‘moet’ je weer. ‘Sta klaar om je werknemer op te vangen, op zo’n eerste dag. Bezoek hem, of laat hem thuis ophalen’, adviseert rouwdeskundige ­Manu Keirse (ND 27 november). Oftewel: nodig de rouw uit op de werkvloer. Zie het niet als iets dat je thuis moet achterlaten óf waar je thuis mee blijft zitten.

Rouw is geen griep, geen chronische ziekte, geen permanente depressie. Het komt in golven: het ene moment ben je geconcentreerd aan het werk, het ­andere moment verlamt het je. Soms kan het werk een prima afleiding zijn, maar soms moet je het ook gauw kunnen neerleggen. Rouw kost energie, het put uit, het kan je concentratie verstoren en dus in sommige banen gevaarlijke situaties opleveren. Dat zijn allemaal effecten waarop collega’s en leidinggevenden bedacht moeten zijn. En afhankelijk van de verhouding tot de overledene, kan rouw ook je motivatie en zingeving in het werk danig aantasten: voor wie doe je het nu nog? Dan heb je meer aan begrip, medeleven en aangepaste werkzaamheden, dan aan een baas die zegt: ‘Blijf maar thuis tot het over is’. En rouwverlof? Dat kan vast heilzaam zijn – en laat het dan vooral ook zo heten, en niet doorgaan voor ziekte – maar maak er geen triviaal ‘recht op vrije dagen’ van. Recht op aandacht, dát wel.