15 november 2019 om 03:00

Nieuws Rienvanden Berg

Commentaar: We hebben nog niet geleerd dat de mens kwetsbaar is

Operazanger Ernst Daniël Smid heeft parkinson. Toen hij dat vertelde, woensdag, was de tafel van Jeroen Pauw goed gevuld. Met Rob de Nijs, de zanger die dezelfde ziekte heeft; met gynaecologe Annelien Oosterbaan, die de ziekte kreeg toen ze nog maar 33 was; en met Bas Bloem, neuroloog en motor achter ParkinsonNet, een organisatie die probeert de zorg aan patiënten te stroomlijnen. Dat is nodig. Parkinson is een complexe ziekte.

Bloem heeft weleens gezegd dat iedereen zijn eigen parkinson heeft. De ziekte, hoewel ongeneeslijk, geldt als goed te behandelen. Maar die behandeling is complex, voor iedereen anders, en wordt verricht door eerste-, tweede- en derdelijns behandelaars in veel verschillende disciplines. De onthulling van Smid volgt op een eerder tv-optreden, waarin hij moeilijk sprak. Kijkers twitterden dat hij in de lorum was – en liever dan door te gaan voor een dronkaard besloot Smid de waarheid te vertellen.

Tot zover niks nieuws, zou je zeggen. Een klein golfje in de eeuwig rimpelende vijver van de showbizzbuzz. Toch is er meer aan de hand. Want ook de volle tafel van Pauw staat niet op zich. In oktober nog maakte een hotshot uit het bedrijfsleven bekend dat hij parkinson had. Phil Robinson, CEO van softwarebedrijf Exact. Nadat 1500 werknemers in veertien landen via een livestream kennis hadden genomen van zijn presentatie van de kwartaalcijfers, vertoonde de topman nog een filmpje van vier minuten, waarin hij zijn gezondheidstoestand uit de doeken deed. In een interview in de Volkskrant zei hij dat de eersten aan wie hij dit nieuws verteld had, de mensen waren van het private fonds dat Exact had opgekocht om het te saneren, winstgevend te maken en door te verkopen. Die fondsen zijn ‘meedogenloos’ – het zijn Robinsons eigen woorden – en hij vreesde dan ook te worden ontslagen. Dat gebeurde niet, en Robinson wil die menselijkheid ook in zijn eigen bedrijf nu tot de norm maken.

Mooie, kwetsbare verhalen dus, maar wat is het nieuws? Dat je ook met parkinson – de snelst groeiende neurologische ziekte van dit moment – niet uitgerangeerd bent? Dat je ook als ‘geslaagd’ mens iets mag hebben? Dat ‘gewone’ mensen makkelijker open zijn over hun ziekte nu deze ‘bijzondere’ mensen het ook waren? Maar dan bevestigt dit nieuws eigenlijk een trieste werkelijkheid: het is echt niet voor het eerst dat er een golfje van aandacht is voor een bepaalde aandoening. Al die eerdere golven, bij al die eerdere ziektes, hebben kennelijk geen blijvend effect gehad. Aanvaarden dat de mens kwetsbaar is, naar lichaam en geest, en die mens in zijn kwetsbaarheid niet afschrijven, dat hebben we nog steeds niet geleerd.