11 november 2019 om 22:15

Nieuws Sjirk Kuijper

Commentaar: Zevenbergen moet kiezer dankbaar zijn

Dat wethouders en Kamerleden recht hebben op steun als ze ambteloos raken, heeft billijke redenen. Wie in een politiek ambt stapt, moet daarvoor dikwijls de ontslagbescherming van een ‘vaste baan’ of klantrelaties van een zakelijke onderneming prijsgeven.

Terwijl je niet weet hoe lang het duren zal. Een wethouder kan in de eerste de beste raadsvergadering pootje gelicht worden. En nieuwe verkiezingen (soms al na 87 dagen regeren) maken tientallen Kamerleden werkloos. Niet iedereen vindt daarna vlot een andere baan. Als er geen sociaal vangnet was aan de finish, zou je in de politiek vooral financieel gearriveerden aan de startlijn krijgen. Of kansarme profiteurs.

De afgetreden SGP-voorzitter Peter Zevenbergen incasseerde waar hij recht op had; dát was voor hem wat telde. Juist de partijkring het dichtst rondom hem – de kiesvereniging Alblasserdam, aan wie hij altijd zijn kandidatuur, stemmen en wethouderspost te danken had – voelde dat anders. In hun ogen was zijn loopbaan niet zó riskant en zijn financiële situatie niet zó penibel dat de belastingbetaler hem nog jaren sociale ondersteuning verschuldigd was. Drie volle termijnen heeft hij namens hen een eervol en goed bezoldigd ambt mogen bekleden. Intussen wist hij zijn onderwijscarrière in deeltijd warm te houden. En na twaalf jaar wethouderschap kon hij al snel fulltime school­directeur worden: een mooie bekroning. Dan is een uitkering wel wat overvloedig; zeker als de hoogte ­gebaseerd wordt op een stapeling van salarissen.

Ruim een jaar heeft het SGP-bestuur geprobeerd de interne kritiek uit Alblasserdam (en elders uit de partij) te bezweren. Eerst met argumenten die het bestuur, inclusief Zevenbergen, recent moest rectificeren. En vervolgens met geforceerde stilte: als de voorzitter nu maar iedere publiciteit over de zaak zou mijden en er geen vragen over zou beantwoorden, dan zouden de golven wel bedaren. Dit was een miskenning van hoe de mondige burger, dus ook de moderne SGP-achterban, afrekent met een gesloten bestuursstijl. En het pad liep dood toen Zevenbergen toch iets ging zeggen: dat de moraal mettertijd verandert; dat moraal voor iedereen iets anders is; dat hij zich aan regels hield.

De nu uitgegeven scheidingsbrief laat Zevenbergen de ruimte om de oorzaak buiten zijn eigen, legale handelen te plaatsen. En het bestuur benadrukt hoeveel hij in de loop van de jaren aan de partij gegeven heeft. Wat echter bij het afscheid van politici wel vaker ontbreekt, is de notie dat zij zelf aan hun partij en kiezers zo veel hebben te danken. Een goed bezoldigd ambt; de kans om zich bestuurlijk te ontplooien. Wie vooral eigen verdiensten telt, neemt weleens te makkelijk iets aan.