30 juli 2012 om 10:32

Nieuws Wim Houtman

Genormaliseerd

Vreemd eigenlijk, dat ChristenUnie en SGP zo zakelijk doen over de lijstverbinding die ze voor de Tweede Kamerverkiezingen van 12 september aangaan.

Zakelijk gezien hebben ze juist vijf lange jaren achter de rug waarin ze heel verschillende wegen gingen. Van februari 2007 tot februari 2010 was de ChristenUnie partner in een kabinet met PvdA en CDA, waarbij de SGP de CU kritisch volgde. Daarna hobbelde de SGP de afgelopen twee jaar als bijwagen mee met het gedoogkabinet van CDA, VVD en PVV, dat de ChristenUnie bijna verafschuwde.Dat zijn op zichzelf heel normale, politiek-inhoudelijke verschillen en er moet dus iets zijn wat daar bovenuit gaat, wat beide partijen bij elkaar herkennen. Dat is het geloof in God, die deze wereld in zijn hand houdt, in het leven zoals Hij het bedoeld heeft. Dat geeft een diepere verbondenheid. Kennelijk zijn politieke mannenbroeders toch vooral dát: broeders (en zusters) in het geloof. Ook al begrijpen ze elkaar soms niet. Zo zakelijk is die lijstverbinding dus niet en er mag dan ook best wat warmer over worden gesproken.

Vreemd is ook dat CU en SGP hun besluit niet gewoon even wereldkundig hebben gemaakt. Het mag dan voortzetting van de bestaande praktijk zijn, vorig jaar nog botste het tussen beide partijen zo stevig, dat de bestaande praktijk van samenwerking bij de verkiezing van de Eerste Kamer werd verbroken. Er gebeurde toen iets wat beide partijen ver uit elkaar dreef en zelfs knaagde aan hun bestaansrecht. De SGP hielp niet de ChristenUnie, maar via het CDA de VVD. Strategisch stemmen was dat, in zijn opperste vorm. Alsof de gedoogcoalitie nu even belangrijker was dan Bijbels genormeerde politiek. Waar heb je dan confessionele partijen voor? Het was mede een reactie op de jaren dat de ChristenUnie in het centrum van de macht verkeerde en de SGP links of zo u wilt rechts liet liggen. Het vertrouwen over en weer was weg. En nu komt er voor de Tweede Kamerverkiezingen toch gewoon weer een lijstverbinding. Dat had best in de krant gemogen.

Het is gelukt, omdat de politieke verhoudingen voor beide partijen weer genormaliseerd zijn. Een bijzondere positie dicht bij het centrum van de macht speelt geen rol meer tot 12 september in elk geval. Het zijn weer twee kleine, verwante partijen, die hun eigen geluid uitdragen. Ze zitten ook weer grotendeels op één lijn. Beide steunen ze het lenteakkoord, in elk geval op hoofdlijnen, al was de SGP er niet bij betrokken (dat wilde D66 niet en de SGP had zelf ook geen tegenbegroting klaarliggen).

De lijstverbinding is ook gelukt omdat partijleiders en bestuurders over gevoelens van irritatie en verwijdering heen wisten te stappen. En vooral omdat de achterbannen het willen. Die zien niet graag geruzie tussen geloofsgenoten en zouden het niet begrijpen als deze simpele constructie om de ander misschien aan een extra restzetel te helpen, niet zou worden benut.