30 mei 2012 om 08:32

Nieuws Jan van Benthem

Keerpunt in Syrië

Er is een tijd dat praten niet meer helpt. Als er iemand is die dat kan beamen, is het wel de bijzonder gezant van de VN voor Syrië, Kofi Annan. Hij maakte gisteren de Syrische president Bashar al-Assad in stevige bewoordingen duidelijk dat deze moedige stappen moet zetten om het geweld tegen burgers te stoppen.

Assad hield daartegenover met een stalen gezicht de leugen overeind: het Syrische leger had niets te maken met die mannen in uniformen die in Houla van deur tot deur trokken om vrouwen en kinderen te vermoorden. Zelfs zijn goede vriend Sergei Lavrov, de Russische minister van Buitenlandse Zaken, kon deze leugen niet langer geloven nadat VN-waarnemers de sporen van de tanks hadden gerapporteerd.

Het bloed van de kinderen van Houla moet daarom een keerpunt zijn in de nu al maanden durende pogingen van de VN om Assad en zijn regime tot rede te brengen. Maar in Damascus is geen redelijkheid meer. Dit is zoals de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton terecht formuleerde, rule by murder, heersen door moord.

excuses

Ook Rusland begrijpt dat met de jongste wreedheden, pal voor het bezoek van Annan aan Damascus, de maat vol is. Toch wil het Kremlin daar nog steeds geen consequenties aan verbinden. De opstandelingen zijn mede schuldig aan het geweld, stelt Moskou. Sommige Russische politici gaan zover, te beweren dat Amerika verantwoordelijk is voor het bloedbad, door het bewapenen van de opstandelingen.

En het jongste Russische argument tegen een echt duidelijke resolutie over Assad en zijn kliek is, dat optreden tegen Assad de tegenstellingen en daarmee het geweld in het hele Midden-Oosten kan laten oplaaien. Maar dit en andere excuses gaan niet meer op. Het geweld is er al, in alle hevigheid. Het verdeelt al langs alle denkbare sektarische lijnen. Met opzet, als onderdeel van Assads gewetenloze tactiek.

keerpunt

Daaraan toegeven uit angst voor het onbekende is het opgeven van verantwoordelijkheid voor de duizenden slachtoffers. Er is inderdaad geen garantie dat het beter zal worden in Syrië, als het regime tot aftreden wordt gedwongen. Maar er is wel een garantie dat dit regime zich letterlijk met alle leugens en vooral met alle geweld in het zadel zal proberen te houden, als het geen onvoorwaardelijke grens wordt gesteld.

En al is er een kans op burgeroorlog, als Assad verdwijnt, mag daarom de oorlog tegen burgers doorgaan? Assad is door dit te doen immers niet anders dan een terrorist die met bruut geweld zijn doel nastreeft. Daarmee verliest hij zijn recht op de titel president. Het is dan ook terecht dat veel westerse landen de Syrische ambassadeur als vertegenwoordiger van dit terreurbewind nu uitwijzen. Het is een onvermijdelijk keerpunt en er is één die daarvoor verantwoordelijk is: Assad.