14 januari 2012 om 07:38

Nieuws Peter Bergwerff

Moskeebezoek

De discussie rond het bezoek dat koningin Beatrix de afgelopen week bracht aan de Verenigde Arabische Emiraten en Oman ging over de vraag of zij geen knieval had gemaakt voor de onderdrukking van de vrouw.

Er zullen echter christenen zijn die zich hebben afgevraagd of zij sowieso niet had moeten bedingen dat er geen moskeebezoek in het programma werd opgenomen. Werd zij als christin zo niet gedwongen zich te compromitteren met een om het eens ouderwets uit te drukken valse god en zijn dienst?

Het antwoord lijkt voor de hand te liggen. De koningin vertegenwoordigt als staatshoofd een onpartijdige overheid, die religieus om zo te zeggen kleurenblind is. Als het ontvangende land dan een bezoek aan een godshuis op prijs stelt, dan is het een normaal gebaar van hoffelijkheid om de daar geldende gebruiken te eerbiedigen. Een respectvolle bezoeker zal zo ook gevolg geven aan de aansporing op de deuren van de St. Pieter in Rome om deze kerk niet in minirok of met onbedekte schouders te betreden.

Toch is er als het gaat om de islam meer aan de hand dan alleen maar een kwestie van eerbied voor andermans godsdienst. Weliswaar kan de situatie van moskee tot moskee verschillen, maar algemeen gesproken is er niet slechts sprake van religieuze gebruiken, maar van een aanspraak op onderwerping. Kerkklokken roepen vrijblijvend op tot kerkbezoek, maar de oproep tot gebed vanuit de moskee is een geloofseis. Een stad als Caïro is daarom zo met moskeeën bezet dat letterlijk elke vierkante meter met die aanspraak bereikt wordt.

Dat betekent nog niet dat een christen die op kousenvoeten een moskee binnengaat, zich compromitteert. Maar argeloosheid, alsof het slechts zou gaan om iets als een museumbezoek, is ook niet op haar plaats. Dat is het in veel gevallen althans niet in de ogen van de islamitische gastheren. Sommigen van hen interpreteren het bezoek als een onderwerping aan hun God.

Daarmee krijgt het voor de christelijke gasten natuurlijk nog niet diezelfde lading. Zij kunnen naar Bijbels getuigenis zelfs met een vrij geweten vlees eten dat aan afgoden is gewijd. En een bekeerde staatsman als Naäman mocht van de profeet Elisa zijn heidense vorst blijven vergezellen naar de afgodstempel.

Maar belangrijk is dus wel dat men zich rekenschap geeft van het doel van het bezoek, de omstandigheden waaronder het plaatsvindt en hoe het door de gastheren wordt geïnterpreteerd. Als een knieval voor de waarheidsaanspraken van hun god(sbeeld). Als een cultureel bezoek onder leiding van een VVV-gids. Of als een begin van een ontmoeting om samen de waarheid van God Allah - de Vader, zijn Zoon Jezus en hun beider Geest op het spoor te komen.