16 mei 2011 om 10:49

Nieuws Jan van Benthem

Bouwstenen

En mag ik nu naar huis? Onderhandelaar nummer acht in België, de christendemocraat Wouter Beke, wil graag ‘ontlast’ worden van zijn opdracht.

Eind vorige week diende hij bij de koning zijn rapport in, een uitvoerige acht centimeter dik, en verklaarde er opgewekt bij dat alle bouwstenen voor een akkoord ‘er liggen’. Volgens hem kan dat akkoord nog voor het politieke zomerreces tot stand komen. En of de koning hem nu maar ontslag wilde geven. Want met bouwstenen, daarmee wordt in de Belgische politiek alleen nog maar gegooid, naar de bouwer.

Het is lastig nog iets aan te geven, waarmee de leidende Belgische politici bij zinnen kunnen worden gebracht. Commentatoren in de landelijke bladen zijn de minachting voorbij en noemen het gedrag van de ‘leiders’ misdadig. Het huidige echec is daar een voorbeeld van. Tien weken lang heeft Beke als ‘koninklijk onderhandelaar’ bijna dagelijks vergaderd met de kopstukken van de Vlaamse en Waalse politiek. Op de laatste dag werd het rapport dat de onderhandelaar aan de koning zou aanbieden nog urenlang doorgenomen met de Vlaamse verkiezingswinnaar Bart de Wever en zijn Waalse tegenhanger Elio Di Rupo. Het resterende verschil over de nieuwe financieringswet was nog maar zeventig miljoen euro, een peulenschil vergeleken bij de miljardenproblemen waarmee alle Europese landen en ook België te maken hebben. Desondanks trok Di Rupio de volgende dag zonder waarschuwing en per brief ineens zijn steun in. Waarna hij even vrolijk bekendmaakte ‘beschikbaar’ te zijn voor een opdracht van de koning, zij het op enkele voor de tegenpartij volstrekt onaanvaardbare voorwaarden.

Geen wonder dat onderhandelaar Beke graag naar huis wil en even begrijpelijk dat koning Albert daar nog even over wil nadenken.

De politici beginnen intussen te roepen dat een akkoord na de zomer ‘helemaal onmogelijk’ wordt. Maar dat is geen noodlot, dat is hun eigen beslissing. Hun denken verschuift in werkelijkheid al naar de lokale verkiezingen van oktober 2012. Laten ze dan ook zo eerlijk zijn België tot die tijd een volwaardige regering te gunnen: de huidige, ‘vertrekkende’ regering Leterme. Die kan per vertrouwenstemming een parlementaire legitimatie krijgen om niet alleen lopende zaken af te handelen, maar ook beleid op te stellen. Want daartoe lijkt niemand anders meer in staat.

Integendeel, er is een nieuwe term in zwang gekomen: België als ‘land van twee democratieën’. Alsof het al is gesplitst in Vlaanderen en Wallonië. Van de koning wordt desondanks een nieuw salomonsoordeel verwacht. Maar Salomo had nog te maken met een moeder die zich bekommerde om haar kind. Koning Albert moet het doen met politici die zich alleen om de eigen macht bekommeren en daar België zonder wroeging aan opofferen.