10 februari 2011 om 07:38

Nieuws Piet H. de Jong

Teeven

Het wordt zaterdag vast geen prettig gesprek tussen de strafrechtadvocaten en staatssecretaris Fred Teeven (Veiligheid en Justitie).

De strafrechtadvocaten zijn woedend over een korting die de bewindsman hun oplegt. Zij dreigen zelfs met een staking. Zijn advocaten echt zo armlastig dat ze naar dit uiterste instrument moeten grijpen? Op het eerste gezicht lijkt er weinig reden voor medelijden met deze beroepsgroep.

Zo simpel ligt de zaak toch niet. Het gaat niet om strafrechtadvocaten die s avonds aanschuiven bij Pauw en Witteman. Dat type advocaten kan van hun clientèle, of het nu bekende politici zijn of schatrijke drugscriminelen, de tent heus wel draaiende houden.

In het conflict met de staatssecretaris gaat het specifiek om de sociale advocatuur, dat is de door de overheid gesubsidieerde rechtsbijstand. Nu krijgen deze advocaten voor hun bijstand aan een verdachte in totaal 185 euro van de overheid.

De bewindsman wil dat bedrag ongeveer halveren. De Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten is furieus omdat voor dat luttele bedrag een raadsman uren bezig is. Als de overheid zo zwaar bezuinigt, wordt de sociale advocatuur gedwongen onder de kostprijs te werken. Nu zitten er bij dit type advocaten nogal wat mensen die vanuit idealisme hun cliënten, die in de knel zijn gekomen, bijstaan. Dat idealisme heeft wel zijn grens. Tot zo ver is het verhaal wellicht vervelend voor de advocaten, maar blijft het toch niet een ordinaire centenkwestie?

Ook dat blijkt bij nadere beschouwing niet het geval. De korting die Teeven wil doorvoeren, heeft direct van doen met een uitspraak van het Europees Hof van de Rechten van de Mens.

Het Hof heeft Nederland op de vingers getikt en erop aangedrongen de regels in Nederland aan te passen, zodat een verdachte al vóór het eerste politieverhoor mag praten met een advocaat. Het Hof kwam tot deze uitspraak, omdat het bij dat eerste verhoor nogal eens misgaat. En vooral: heel erg is misgegaan.

Bekende namen in dit verband zijn: de Puttense moordzaak, de zaak van bejaardenverzorgster Ina Post en de Schiedammer Parkmoord. In al die gevallen ging om het verdachten, die uiteindelijk onschuldig bleken, maar bij het eerste verhoor, onder druk, wel hebben bekend. Bij deze gerechtelijke dwalingen is het al heel vroeg verkeerd gelopen. Daar heeft het Hof Nederland voor gekapitteld.

De staatssecretaris wil dat vonnis nu uitvoeren, maar hij legt de rekening eenzijdig neer bij de sociale advocatuur. Dat is niet billijk en niet redelijk. De rijksoverheid kan beter naar een oplossing zoeken zonder deze botte maatregel door te voeren. Daar komt bij dat het smartengeld dat bovengenoemde gedupeerden hebben gekregen, natuurlijk ook uit de staatskas is betaald.