12 januari 2011 om 08:40

Nieuws Peter Bergwerff

50Plus

Jan Nagel, grossier in het laten opgaan en weer doen verzinken van ten minste vier politieke eendagskuikens, heeft opnieuw een nieuwe partij het licht doen zien: 50Plus.

Met zijn nieuwe creatie wil de man die ooit begon bij NieuwLinks in de PvdA, een vermeend gat in de politieke markt - dat van de sterk groeiende groep ouderen - aanboren. Zoals eerder Omroep Max dat in Hilversum deed.Zal 50Plus eenzelfde kort leven beschoren zijn als de eerdere pogingen van Nagel? Dat zou de sceptici nog wel eens kunnen tegenvallen. Hij heeft er ditmaal in elk geval serieus werk van gemaakt.

Zo heeft hij kans gezien in elk kiesdistrict mee te doen bij de Provinciale Statenverkiezingen op 2 maart, voor een belangrijk deel met kandidaten met een respectabele reputatie. Datzelfde geldt de Eerste Kamerverkiezingen. Het partijprogramma bevat uiteraard punten om de primaire doelgroep te paaien, zoals de fixatie van de AOW-leeftijd op 65 jaar. Maar daarnaast laat het zich uit over een groot aantal uiteenlopende zaken, met opvallende punten als de legalisering van softdrugs (om met het vrijkomende geld roken en alcoholmisbruik te bestrijden), snijden in de inderdaad overdadig bezette personele top van defensie en het 'afschaffen' van de commissaris van de Koningin, alsmede van de koningin zelve, althans als lid van de regering. Verder moet van Nagel c.s. de kiesdrempel omhoog naar 3% en wordt de 'overbodige' Eerste Kamer afgeschaft. Later gelukkig, want nu heeft Nagel het ontbreken, respectievelijk de aanwezigheid daarvan nog wel even nodig.

Haar brede partijprogram doet 50Plus het niveau van een one-issuepartij ontstijgen, maar veel inhoudelijke samenhang valt er inmiddels niet in te ontdekken, laat staan een levensbeschouwelijke visie. Het is pragmatisme wat Nagels klok slaat.

Toch moet het niet verbazen als de partij het beter zal blijken te doen dan haar voorgangers. Zij appelleert namelijk behalve aan materiële belangen, ook aan een belangrijke immateriële zaak: verzet tegen het populaire sentiment dat ouderen steeds veelvuldiger wegzet, óf als sullige rollatorgebruikers óf juist als uitgekiende en verwende profiteurs, die geen ander belang hebben dan maandenlange camper- of vliegreizen naar zonniger oorden. Die beeldvorming is even schadelijk als het karikaturale tegenbeeld als zouden jongeren dit land naar hun hand zetten. Beide beelden bevatten een kern van waarheid, maar niet meer dan dat.

De politiek zou er veel aan gelegen moeten zijn de groeiende polarisatie tussen leeftijdsgroepen tegen te gaan. In een gezonde samenleving hebben jongeren en ouderen elkaar nodig, omdat enthousiast idealisme en wijs evenwicht ook niet zonder elkaar kunnen. Zoals wijsheidsliteratuur als die in de Bijbel jong en oud daarvan al eeuwenlang tracht te doordringen.