*

Nieuws

Een hardnekkige dwanggedachte

Mijn vader rijdt zo'n busje. Elke dag haalt hij een stuk of acht jongeren thuis op en brengt ze naar hun school. Mijn vader rijdt niet alleen de bus, hij bestuurt die microsamenleving ook. Zo kreeg iedereen in de loop van de tijd een vaste plek toegewezen.

De stoel naast de chauffeur was een jaar lang voor Johan. Het bood deze jongen een optimaal zicht op de wolken. En die wilde hij zien. Want Johan had een diep besef van de eindtijd. Jezus zou terugkomen. De duivel zou vernietigd worden. In de hel, waar het vuur is, het zuur en de pijn. ,,Er komt een oordeel, hè meneer Dekker? En dan kom je in de hemel of de hel.''

Soms draaide Johan zich om, monsterde het groepje achter zich en vertelde mijn vader vervolgens wie er, naar zijn inschatt..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

advertentie