6 augustus 2018 om 03:00

Nieuws Jan van Benthem

Commentaar: christelijk Zimbabwe

Zimbabwe is teruggezonken in de duisternis van ruzies en politieke conflicten. Dat is het werkelijke resultaat van de verkiezingen, zegt de secretaris-generaal van de Zimbabwaanse Raad van Kerken, Kenneth Mtata. Het patroon uit de tijd van dictator Robert Mugabe herhaalt zich onder zijn opvolger, president Emmerson Mnangagwa. Die heeft er ervaring mee; hij was Mugabe’s rechterhand om de oppositie na de verkiezingen van 2008 de kop in te drukken. Zaterdag verschenen al de eerste berichten dat het leger leden van de oppositie opspoort om hen te arresteren wegens ‘aanzetten tot geweld’. Heel wat anders dan de officiële boodschap van Mnangagwa die oproept tot eenheid en verzoening.

Een krokodil slaat toe na eerst rustig af te wachten. Die karakteristiek gaf Mnangagwa zijn bijnaam. Met deze man moet Zimbabwe verder. Het protest dat oppositieleider en dominee Nelson Chamisa aantekent, is in de huidige machtsverhoudingen niet alleen zinloos, het is ronduit gevaarlijk. Juist met zijn achtergrond als dominee kan Chamisa beter de lijn kiezen die de Zimbabwaanse kerken de afgelopen maanden voortdurend hebben gevolgd. Die hebben een zeer actieve rol gespeeld in het vreedzaam houden van de campagne. Zelfs Mnangagwa erkent die rol. Die ruimte kunnen kerken nu gebruiken om de inwoners van Zimbabwe te helpen een toekomst op te bouwen, nu die in de politiek weer lijkt te zijn afgesneden. Daarbij kunnen de kerken de president aan zijn woord houden. Eerder dit jaar hield hij een toespraak voor kerkleiders, waarin ook hij zinspeelde op een brede rol voor de kerken en erkende dat vrijwel alle ministers in zijn regering en essentiële technici hun opleiding te danken hadden aan ‘scholen van de kerk’.

De rol van de kerken in Zimbabwe en de steun die ze daarbij van buiten krijgen, is daarmee belangrijker dan ooit. Er is niets wat de Zimbabwanen meer gemeenschappelijk hebben dan het geloof. Tachtig procent van hen gaat minstens een keer per maand naar de kerk. Wie Zimbabwe wil helpen, moet dáár beginnen. Dat houdt ook concrete zaken in: scholen, beroepsopleidingen, ziekenhuizen, hulp bij het starten van bedrijven, kinderopvanghuizen – het zijn allemaal taken waar de regering faalt en die zelfs Mnangagwa bij name noemde als ‘publieke diensten’ waar de kerk het voortouw moet nemen.

Het is schandalig dat de regering deze taken zo van zich afschuift. Maar het biedt tegelijk een kans om buiten de politiek om de mensen in Zimbabwe te helpen – en te laten zien dat er meer is dan het gevecht om de macht, die het land in armoede heeft gestort.