22 augustus 2019 om 19:49

Commentaar: Baby's of buitenlanders
Nieuws Sjirk Kuijper

Commentaar: Baby's of buitenlanders

In Amsterdam staan eenvoudige, naoorlogse rijtjeshuizen (eengezinswoningen) te koop voor één tot ­anderhalf miljoen euro. Maar aan de randen van ons land zijn steeds minder gezinnen die zo’n huis met een zolder en een paar slaapkamers nodig hebben. In een streek als de Achterhoek moet het voortgezet onderwijs vestigingen sluiten; het aantal leerlingen blijft ­dalen. En zelfs de Zeeuwse uitloper van de Biblebelt telt steeds minder ‘grote’ gezinnen (ND 22 augustus).

De Nederlandse bevolking groeit en krimpt schots en scheef, schokkerig en ongeleid. Dat proces trekt diepe scheuren door ons land. De ene regio schreeuwt om nieuwbouw, asfalt en langere treinen. En nog geen honderd kilometer verderop sluiten scholen, winkels, bibliotheken en andere voorzieningen, en mensen vragen zich af of hún huis ooit nog wat oplevert.

Demografie gaat over baby’s en buitenlanders: twee gevoelige onderwerpen. Want dat ‘we’ steeds minder kinderen krijgen, wie kun je daarop aankijken en wat kun je daaraan doen? En dat buitenlanders de karige plekken in onze arbeidsmarkt dicht­lopen – is dat nou een oplossing of een probleem?

Gezinsvorming geldt als een hoogst individuele keuze, waar de staat zich met geen bevolkingspolitiek in mengen mag. Maar de bereidheid om kinderen te ontvangen hangt wel degelijk samen met condities die de overheid kan scheppen. Zoals baanzekerheid, betaalbare huisvesting, en de mogelijkheid om kostwinning en de zorg voor kinderen te combineren (of als ouders met elkaar te verdelen). Vrijblijvende dienstverbanden en de fiscale afstraffing van eenverdieners ­maken ­gezinsvorming er niet eenvoudiger op.

Nog dubbelzinniger is onze houding ten opzichte van migranten. Veel negatieve, alarmistische aandacht ging de afgelopen jaren uit naar vluchtelingen, met name uit Syrië en Afrika, en naar de godsdienst van sommige immigranten: de islam. De actuele werkelijkheid is dat onze bevolking vooral groeit door arbeidsmigranten uit (het conservatief-katholieke) Polen en Azië (India met name). Voorts uit de vroegere Sovjet-Unie, en sinds het brexit-besluit ook uit het Verenigd Koninkrijk (ND 31 juli). Een groeiende groep asielzoekers intussen wordt gevormd door bedreigde minderheden uit het Turkije van Erdogan.

Maar veruit het grootste deel van de immigratie wordt aangezogen door het gebrek aan Nederlandse arbeidskrachten. Dat gaat om zeer uiteenlopende beroepen: tot en met tandartsen en rooms-katholieke priesters. Deze mensen kwalijk nemen dat ze naar ons nog altijd zeer aantrekkelijke land komen, zou net zo raar zijn als baby’s kwalijk nemen dat ze niet geboren worden.