Column Arjen ten Brinke

Arjen ten Brinke: ‘Die handen. Die verpleegkundige. Ik zal ze nooit vergeten’

Eind maart werd mijn schoonvader opgenomen op de ic vanwege corona. Wat een schrik was dat. Pa, een grote, gezonde man ...
Een moeilijke tijd brak aan. Voor hem zelf allereerst natuurlijk. Maar ook voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Omdat hij beademd moest worden, werd hij meteen op de eerste dag in slaap gebracht. Vanaf dat moment brak er een onzekere tijd aan. Een tijd van hoop en vrees.

Vanwege de coronamaatregelen konden en mochten we hem niet bezoeken. Dat was heel moeilijk. Met name voor mijn schoonmoeder met wie hij 47 jaar getrouwd was. Maar ook voor mijn vrouw en de andere kinderen. Als je weet dat je eigen man en papa op de ic aan het vechten is voor zijn leven, dan wil je erbij zijn. We hadden naast zijn bed willen zitten om voor hem te bidden en hem te kunnen zegenen...

Na een aantal dagen mochten we bellen met de ic-verpleegkundige die pa verzorgde. Toen we haar in beeld kregen switchte zij de camera zodat we pa konden zien. Wat mij diep heeft geraakt waren de handen van de verpleegkundige. Namens ons, pakte zij pa’s handen. Namens ons, streelde zij zijn armen. Namens ons aaide zij pa over zijn hoofd.


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vijf artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Duizenden mensen gingen u voor

Heeft u al een account? inloggen


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’