*

Column

Toch nog iets geleerd van die dikke duif in mijn tuin

Er stond vanmorgen een dikke duif in mijn tuin. Ah, dacht ik even, er is vrede op komst. Of land in zicht. Of, dacht ik droefgeestig in de lijn van mijn huidige gemoedsgesteldheid, het is gewoon een dikke duif die toevallig in mijn tuin komt poepen.

Misschien verbaast het de lezer die me een beetje kent, maar ik heb momenteel wat moeite met optimistisch denken. Ik ben moe, kortaf, gestrest en ben het overzicht kwijt. Ik erger me om de haverklap aan ongeveer alles, en niets gaat zoals ik wil. Ik verlang naar stilte, naar een leeg huis, naar het me weer ergens op kunnen verheugen. Ik word dol van alle prikkels (lees: kinderen) die op me afkomen en iets van me moeten. Op de duif na gebeurt er weinig onverwachts – en dan is er ook nog d..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie