*

Column

Met gespannen schouders naar het wegdek turen

Op een zonnige lentemiddag fietste ik over een fietspaadje dat nog in aanleg is. Ik hobbelde als een malle over het grindachtige weggetje, het was lobbig en zanderig, en vol met van die net iets te grote steentjes en gaten. Ik merkte dat ik heel gespannen tuurde naar het wegdek, mijn lippen op elkaar geperst, om alle kuilen en steentjes te ontwijken.

Tot ik in een vlaag van wijsheid mijn blik besloot te richten op het eind van het hachelijke hobbelpad, naar daar waar het asfalt, als ware het een oase, prachtig schitterde in het zonlicht. En warempel: ik bleek beter in balans te zijn. Door mij te richten op die stip van zoab aan de horizon kon ik mijn schouders weer laten hangen en mijn lippen weer van elkaar halen. Het fietste een stuk re..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie