Hilbrand Rozema: ‘s Nachts is de wereld anders. Dan verdwijnt de liefde uit de straten
Achtergrond

Hilbrand Rozema: ‘s Nachts is de wereld anders. Dan verdwijnt de liefde uit de straten

Per trein Duitsland in, via Arnhem. Bij daglicht ziet het er best aardig uit. Gewoon een land. Een natiestaat, zou Baudet zeggen. Wachtend op bladgroen en bloesem, de kus van de lente. Maar de zon daalt, het wordt avond en hoe later het wordt, hoe meer Duitsland begint te scheuren aan de naden. En hoe minder het lijkt op de keurige miniatuurspoorbaan op Oberhausen Hauptbahnhof, inworp 1 euro.

Gaandeweg de nacht loopt de vertraging op, passen de wagons niet meer bij de perrons, wordt de instap griezelig laag, val ik een keer bijna languit naar binnen; plaveisel ligt open, het is een slalom tussen grindhopen, stationnetjes krimpen, het regent en openbare dronkenschap komt vaker voor. Overal staan migranten te rillen, ergens ligt een vormeloze voddenhoop, het is een mens, ernaast staat..

‘s Nachts is de wereld anders. Dan verdwijnt de liefde uit de straten en voel je het verdriet, de onderstroom onder de dingen. Dan lopen alleen mensen zonder thuis en late reizigers nog buiten. Dan is het ieder voor zich en God voor ons allen. Twijfel kruipt op. Heeft dit land nog wel samenhang, spankracht, geloof, hoop? Of scheurt het waar je bij staat?


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vijf artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Duizenden mensen gingen u voor

Heeft u al een account? inloggen


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’