aangepast op 23 januari 2020 om 11:25

Ik stak m’n hand op in de kerk en werd daar natuurlijk op aangesproken
Column

Ik stak m’n hand op in de kerk en werd daar natuurlijk op aangesproken

Ik was in een pinksterkerk en er werd gevraagd wie zijn leven aan de Heer wilde geven. Dat wilde ik wel. Ik had het al eerder gedaan, maar je kunt dat niet vaak genoeg doen, vind ik. Liefst dagelijks. Voor je het weet heb je het aan iemand anders gegeven. Iemand die er mee aan de haal gaat.

Voordat ik iets weggaf, werd een procedure afgesproken. Iedereen moest eerst zijn ogen dicht doen, zei de pastor. ‘We gunnen je privacy.’ We sloten onze ogen. Er werd geteld … 1, 2, 3. Ook evangelischen houden van orde. Ik stak m’n hand op. En blijkbaar deden meer mensen dat, want terwijl ik nog met mijn ogen dicht stond, bedankte de pastor allerlei mensen voor de keuze die ze hadden gemaakt.

We mochten onze handen weer laten zakken. Er werd gebeden. Daarna zongen we nog een lied en was de dienst afgelopen. Ik liep voor mijn doen opgewekt richting de deur.


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vijf artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Duizenden mensen gingen u voor

Heeft u al een account? inloggen


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’