aangepast op 11 december 2019 om 21:47

Column

Op de kunstacademie: gaan met die banaan

Het valt in de tijd waarin wij leven, niet mee om kunstliefhebber te zijn. Eerlijk gezegd heb ik het al een tijdlang opgegeven. Het is meer dan een eeuw geleden dat Marcel Duchamp een urinoir instuurde om op een expositie te hangen, en bijna zestig jaar dat Piero Manzoni blikjes met zijn eigen poep als kunst verkocht; ze brachten 275.000 euro op. (Waarbij hij, dat moeten we hem nageven, wel zo attent was om de blikjes luchtdicht af te sluiten.) En nu heeft iedereen weer de mond vol van een banaan, die door een kunstenaar met duct tape in een museum was opgehangen. Dat heet conceptuele kunst: het hoeft er niet uit te zien, het gaat om het idee. Iemand trok die banaan vervolgens van de muur en at hem op. Ook dat was een kunstenaar. Zoiets heet een performance. (Heeft iemand ooit met het kunstwerk van Duchamp datgene gedaan waarvoor een urinoir bedoeld is?)

Je moet er maar op komen én het lef hebben om galeriehouders, museumdirecteuren, recensenten en publiek om je vinger te winden.

Ik zeg: gaan met die banaan. Meld u vrijmoedig aan bij een kunstacademie in een van de beide genoemde richtingen. Het curriculum omvat twee hoofdvakken: ’s morgens ondernemerschap, ’s middags gekkigheid.


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Maak direct een account aan bij de kwaliteitskrant van christelijk Nederland.

Vijf artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in je inbox

Duizenden mensen gingen je voor

Heeft u al een account? inloggen


Bij het aanmelden ga je akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’