29 november 2019 om 21:35

Nieuws Reina Wiskerke

Column Reina Wiskerke: Wacht eerst eens even af wat Ongehoord Nederland te melden heeft

Waarom zou je ervan schrikken: dat streven naar die nieuwe omroep Ongehoord Nederland? Veelkleurigheid en eigenzinnigheid hebben het moeilijk gekregen in ons publieke bestel (schreef ik vorige week). De publieke omroep is eerder ‘de grote gelijkmaker’ geworden, onder invloed van kijkcijfers, netmanagers, horizontale programmering, bezuinigingen en wat niet al.

Mijn ergernissen in dit verband vallen daarmee niet samen met die van de mensen achter Ongehoord Nederland. Of hun omroep mij zal aanspreken, betwijfel ik. Ik zit niet te wachten op opiniemakers die menen dat we niet zonder Zwarte Piet kunnen. Het is ook de vraag of het debat over migratie er verder mee komt – terwijl ik het met de initiatiefnemers eens ben dat dit debat nodig gevoerd moet worden. Maar ieder zijn perspectief, en ieder zijn recht om het in te brengen, mits binnen het betamelijke.

Ieder zijn perspectief. Daarmee ben ik deze week hard geconfronteerd. Ik heb het over de katten, die alleen nog aangelijnd naar buiten zouden mogen – een onmogelijkheid als je het mijn kat zou vragen. Maar loslopende katten bedreigen de biodiversiteit, daar kan ik toch niet omheen? Ik werd er sombertjes van en dacht aan degenen die morren dat ze geen 130 mogen rijden vanwege de natuur. Ik vind hen zeurpieten. Ik begrijp niet dat zij zo moeilijk doen. En nu doe ik zelf moeilijk over het binnenhouden van mijn kat. Nu gaan anderen mij een zeurpiet vinden, als ik mijn kat dit offer voor de biodiversiteit niet wil laten brengen. Het drong nogal heftig tot mij door hoeveel pijn het kan doen als anderen mijn perspectief niet meer willen zien.

Terug naar de publieke omroep. Er wordt al tijden gejaagd op eenzijdige perspectieven aan talkshowtafels en nieuwsdesks. Vooral de NOS is de gebeten hond. Er figureert, en dat is best grappig, een imaginaire stagiair. Zo van: ‘Die NOS-stagiair stapelt blunder op blunder deze weken.’

Soms overtuigen de klachten me – soms heb ik ze zelf. Als Nieuwsuur bijvoorbeeld iets met euthanasie doet, is het perspectief van de makers steevast: euthanasie is een recht, daar moet zo veel mogelijk ruimte voor komen. En dat bij een nieuwsprogramma met een bijzondere status op televisie, mede door de sanering van soortgelijke programma’s.

Vaak zijn de klachten irritant. De beschuldigde media krijgen, zonder bewijs, van alles in de schoenen geschoven. Of er werkelijk opzet in het spel is, of zelfs kwade opzet, kunnen de klagers niet weten. Mogelijk is het toeval, of argeloosheid, dat het bericht over ‘een aanslag door moslims’ anders getoonzet is dan het bericht over ‘een aanslag op moslims’. Voor die nuance is geen ruimte. Wantrouwen floreert.

En toch, en toch. Bedenk dat het sowieso een illusie is om alle perspectieven in onze samenleving een plek te geven bij de publieke omroep. Dat is al reden genoeg voor bescheidenheid in het kamp van de gevestigde media. Doe dus niet zo verbaasd en minachtend nu er weer aan de poort van de publieke omroep wordt geklopt. Wacht eerst eens af wat ervan komt. <

Columns

meer ‘Columns’