26 november 2019 om 03:00

Nieuws Lodyvande Kamp

Lody van de Kamp: Het huidige Israël ís geen vertegenwoordigende stem van het jodendom

De Israëlische premier Netanyahu dreigt voor de rechter te worden gedaagd op beschuldiging van fraude en bedrog. Hij is niet de eerste. Andere vooraanstaande bestuurders van onze Joodse staat zoals een president, een vorige premier en ook een opperrabbijn waren hem al voorgegaan. Bij deze laatste drie leidde hun rechtszaak tot langdurige gevangenisstraffen. In de huidige kwestie moet de rechter nog spreken, dus laten we niet op de gebeurtenissen vooruitlopen.

Maar toch, wat is dat in die ‘Joodse staat’? Hoe kan het zijn dat juist in het land dat door zowel christenen als joden, als een soort goddelijke openbaring wordt gezien, het op dit niveau zo vaak misgaat? Onze wijze koning Salomo wist het al. Hij waarschuwt in Spreuken (21, vers 30): ‘Er bestaat geen wijsheid, geen verstand, geen raad tegenover de Eeuwige.’

Met deze tekst stonden de rabbijnen al in de negentiende eeuw op tegen de eerste tekenen van een ontluikend seculier gedachtegoed dat tot de oprichting van een Joodse staat moest leiden. En dat rabbijnse verzet hield stand. Ook toen gaandeweg die staat in zicht kwam en de niet-religieuze grondleggers van het huidige Israël, aanvankelijk schoorvoetend, steun kregen van ook religieuze Joden, bleven de rabbijnen zich verzetten. De Eeuwige die het Joodse volk ooit heeft meegenomen in een lange diaspora, besluit wanneer die diaspora weer eindigt. Hij gaat ons terugbrengen naar een bijbels Israël. Seculiere niet-religieuzen zoals de zionistische voormannen van het eerste uur die zichzelf hebben uitverkoren of laten uitverkiezen voor het leiderschap, gaan dat niet redden. De ballingschap van het Joodse volk begon tweeduizend jaar geleden door de hand van de Eeuwige en gaat ook eindigen door zijn hand.

geen wijsheid

Het is onderhand meer dan 120 jaar geleden sinds die verkondiging in 1897 dat er een ‘Jodenstaat’ moest komen. En die staat kwam er ook. Maar: ‘Er is geen wijsheid, geen verstand, geen raad tegenover de Eeuwige.’ Het huidige Israël, dat zeker deels een opvangplek was voor de overblijfselen van een vernietigde Europees Joodse gemeenschap na de Tweede Wereldoorlog, blijkt geen voortzetting te kunnen zijn van het bijbels Israël van vóór de diaspora.

De Joodse staat zou het visitekaartje van het Jodendom van deze eeuw moeten zijn. Helaas is het dat niet geworden. En dat kan het ook niet zijn. Ook nu worstelt religieus Joods Israël in haar eigen land om te kunnen leven volgens de regels zoals deze in de Thora op de berg Sinaï aan zijn volk door God zijn geopenbaard. De huidige ‘Joodse’ staat maakt het hun daarin niet gemakkelijk. De dramatische secularisatie van de afgelopen zeven decennia daar is slechts een getuigenis hiervan.

Dat daarnaast corruptie en bedrog op hoog overheidsniveau kan plaatsvinden in het land dat de Eeuwige aan ‘Zijn Oogappel’ heeft toegezegd, is onverteerbaar. Na de tragiek van 2000 jaar diaspora, hebben wij de les kennelijk nog niet geleerd.

duistere bladzijde

Zonder uitzicht op vrede voor al diegenen die in en rond Israël wonen, zonder het gezegend leven naar het dictaat van zijn wetgeving, met aantijgingen van overheidscorruptie in de hoogste echelons kunnen we het maar beter niet hebben over een visitekaartje. Het doet eerder denken aan een duistere bladzijde in de lange geschiedenis van het Joodse volk.

Het diasporaleven is ook met het huidige Israël een kwestie van geduld. Onderhand vragen de jongste berichten over het Israël van vandaag van zowel onze Joodse gemeenschap maar ook van onze christelijke medeburgers een grondige bezinning. De huidige staat Israël ís geen vertegenwoordigende stem van het jodendom. En dichter bij huis, seculiere al dan niet zionistische organisaties, zijn dat evenmin. De stem van de Thora is de vertegenwoordigende stem van het jodendom. Iets anders is er niet. Rabbijnen en geestelijk leiders zullen deze taak ook in ons land weer op hun schouders moeten nemen. Te lang hebben zij dat overgelaten aan hen die met de rug naar de goddelijke openbaring van het jodendom staan. Een trieste maar noodzakelijke conclusie.

Columns

meer ‘Columns’