11 januari 2014 om 09:48

Nieuws Nelly van Kampen docente aan een theolo..

Sporen van het koninkrijk: Nelly van Kampen

Het werd doodstil in de klas. Ik voel me nogal ongemakkelijk met de vraag.

Ik heb een aantal weken doorgebracht op het Indonesische deel van het eiland Papua, om daar gastlessen te geven: missiologie en dit keer ook praktische theologie. Vooral dat laatste vond ik aardig om te doen, omdat je met de studenten aan de slag kunt over de praktische kant van het werk als predikant. Die praktijk is namelijk niet gemakkelijk. De problemen zijn immens: armoede, hiv/aids, alcoholmisbruik, politieke onrust, de moeizame relatie tussen kerk en staat, de islamisering, de verdeeldheid van de kerken, om maar wat te noemen. En dan bespreken hoe je daar als kerk en als predikant in die kerk mee omgaat.

Ja, hoe doen ze dat, die kerken? Nogal verschillend, zo blijkt. Bij een busritje door Jayapura, op weg naar het politiebureau voor de onvermijdelijke registratie, viel mijn oog op een groot spandoek langs de weg voor de ingang van een kerk, met felgekleurde letters: BELANGRIJK BERICHT!!! Dronken mensen komen niet in de hemel! (Galaten 5: 21). Tja, das ook een manier om het aan te pakken. In de lessen bespraken we nog een paar andere manieren.

Het was tijdens een van die lessen dat hij kwam met zijn onverwachte vraag, die al wat oudere student op de achterste rij: Schrijven jullie ons nog wel eens een brief?

Ik had geen idee waar hij heen wil.

Hij vervolgde: Mijn ouders vertellen dat het vroeger, voordat de zending kwam, hier heel goed ging. Er waren toen niet die moeilijkheden die er nu zijn. Maar nu lijken we erg op de gemeente van Korinte in de Bijbel, waar van alles aan de hand is: verslaving, overspel, onrecht, noem het allemaal maar op! Net als in Korinte En dan zie je in de Bijbel dat Paulus die gemeente later niet vergeet, maar ze een brief schrijft om ze te bemoedigen en de weg te wijzen. Schrijven jullie ons nog wel eens een brief?

Het werd doodstil in de klas. Ik voelde me nogal ongemakkelijk met de vraag. Wat moest ik zeggen? Dat het vroeger, voordat de zending kwam, nou ook bepaald niet ideaal was? Ja, maar het lost de huidige problemen niet op. Dat er nog best wat financiële steun uit Nederland naar Papua gaat? t Zal wel, maar dat bedoelt hij vast niet.

Zijn vraag geeft aan hoe veel Papuas zich voelen: alleen in hun gevecht om een leefbaar bestaan hier in dit kleine hoekje van de grote wereld, verlaten in een moeizame situatie, overbluft door anderen met meer geld en macht. Wat moet je zeggen? Wat kun je doen? Het is een vraag om vriendschap en partnerschap, om gebed en meeleven. Het is het verlangen om in het contact met kerken elders het hart van de Herder te horen kloppen, zoals Paulus dat deed. Doen jullie dat nog wel eens? Zon brief schrijven?

Ik kon er geen kant mee op. Ik heb maar wat gestotterd, maar ik heb hem wel beloofd dat ik de vraag zou doorgeven.

Bij dezen.