*

Nieuws

Dichter op het nieuws: Op het strand

Alles is weg. Je kinderen zijn kwijt.
Je hebt alleen de baby aan je borst.
Je draagt al dagenlang dezelfde kleren
die je aanhad toen de golven kwamen.

Alles went: de stank, de zwarte vliegen,

straten vol met lijken, het verlies,

een lege maag, de dorst. Je houdt de baby vast.

Je wacht op water, op een beetje eten.

Je arme moeder had geen schijn van kans.

Ze lag in bed. Je hoorde haar nog gillen.

Je vader en je man pakten haar hand

en gingen kopje onder in de golven.

Je staart met lege ogen naar de zee.

Er steken zwarte benen uit het zand.

Je wacht vergeefs totdat er iets beweegt.

In Tacloban speelt niemand op het strand.


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

advertentie