7 september 2013 om 09:38

Nieuws Reina Wiskerke

Kers

Hoelang doet u dit al?, vroeg de Keuringsdienst van Waarde aan de banketbakker. Al jaren, zei de bakker. Ik weet niet beter.

Zo leerde je dat op school al.

Hij sprak over de kers op de taart, die nergens naar smaakt en toch altijd op zijn slagroomgebak prijkt. Toen wist ik het zeker. Hier ontbreekt de geest van Daan Roosegaarde, hoofdpersoon in de laatste aflevering van Zomergasten. Als je niet uit je comfortzone treedt en het avontuur niet aangaat, leg je tot in lengte van dagen een smakeloze en chemisch bewerkte kers op taarten. De dood in de pot.

Het was een boeiende aflevering van Zomergasten. Roosegaarde kunstenaar, ondernemer en ontwerper ineen nam je mee in zijn verwondering over het leven op aarde: betoverende lichtgevende kwallen en monumentale mierensteden. Maar ook: de mens die zoiets prachtigs als een roltrap uitvindt.

Roosegaarde wil ervan leren om de wereld beter te maken, legde hij uit. Zo denkt hij na over landschappen van de toekomst. Daar is zijn slimme snelweg uit voortgekomen, met strepen verf die als de kwallen licht afgeven in het donker (in plaats van lantaarnpalen). Wegen duurzaam en poëtisch maken, noemde hij dat. Kunst is een nieuwe manier van nadenken over waar we heen gaan. Dat hebben we nu meer nodig dan ooit.

Ik laat me graag meeslepen door zoveel enthousiasme. Het stemt mij ook hoopvol: dat er types zijn als hij, die aan de frontlinie van onze beschaving naar nieuwe wegen zoekt.

Roosegaarde sprak van een oude wereld, die op apegapen ligt, en een nieuwe wereld, die in aantocht is. Zijn verhaal had Bijbelse proporties, helemaal toen er beelden langskwamen van de Franse ontwerper Philippe Starck die een (Ted-)lezing hield.

Starck verkondigde de plicht om een breed blikveld te hebben. Want: de mens is een mutant, midden in een evolutieproces van miljarden jaren. En deze mutant moet verder kijken dan zijn neus lang is. Hoe meer de mens overziet, hoe meer hij betekent voor de vooruitgang van de mensheid. Er is een gevaar, aldus Starck, namelijk dat de mens zijn blikveld zo verruimt dat hij recht omhoog kijkt en daar God meent te zien. God is een valkuil. God is het antwoord, als we het antwoord niet weten Belachelijk natuurlijk. Dat is springen, maar je komt altijd weer terug op aarde.

Gek, mij leek het juist supergezond: mensen die met hun blik tot in de hemel willen reiken, worden God gewaar. Het zou toch de broodnodige noodrem kunnen zijn, als mensen meegesleept worden door een hovaardige blik, zoals we die kennen van dictatoriale mutanten met grootheidswaan.

Terug naar de Keuringsdienst van Waarde. Die ontvouwde met welk chemisch geweld de kers op de taart wordt gemaakt. Het is geen kers meer, het is een ander product geworden!, zei de vrouw van de fabriek alsof ze in de geest sprak van Roosegaarde. Zo kreeg de snel bedervende kers een duurzame bestemming. Het bleek zelfs mogelijk langs deze weg lichtgevende kersen te maken. Daarmee kantelde pardoes het beeld: de uitvinding van de chemisch bewerkte kers op de taart, moet destijds het werk zijn geweest van een visionair à la Daan Roosegaarde.

Columns

meer ‘Columns’