22 augustus 2013 om 10:03

Nieuws Eline de Boo

New York

Eline de Boo (40) woonde in de afgelopen tien jaar met haar man en vijf kinderen in Tokio. Met haar man Geert werkte ze er als gemeentestichter namens de Gereformeerde Zendingsbond. Ze stopt ermee en gaat terug naar Nederland via het Amerikaanse Grand Rapids, Washington, New York en de IJslandse hoofdstad, Reykjavik. Vanuit die vijf plekken schrijft ze de komende weken over de contrasten tussen Nederlanders en andere wereldburgers.

De stad die de Big Apple genoemd wordt, blijft de meest exotische appel die ik ooit proefde. Nihao, vraagt de verkoopster naar mijn welstand achter de toonbank in China Town, terwijl ik nog mijn gelato-ijsje uit Little Italy lik. Het dochtertje van Pools-Amerikaanse vrienden stelt zich enthousiast voor en zegt in het Spaans: Hola, soy Emily. Het duurt niet lang tot je in New York duizelig wordt van alle verschillende talen die je om je heen hoort.

Er zijn scholen in deze smeltkroes waar het aantal verschillende talen dat alle kinderen samen thuis spreken meer dan vijftig bedraagt. Maar wat me intrigeert, is dat blonde Emily uit een typisch blank Amerikaans gezin komt. Haar overgrootouders waren Poolse immigranten, maar als we bij hen thuis op visite zijn, eten we hot dogs en drinken we cola, terwijl ondertussen op twee verschillende televisies een honkbal- en een basketbalwedstrijd aan staan. Amerikaanser wordt het niet.

minderheid

Emily blijkt naar een volledig Spaanstalige school te gaan. Dat is de keuze van haar ouders omdat ze op deze manier vloeiend Spaans leert. Van de 314 miljoen Amerikanen spreken er meer dan vijftig miljoen Spaans en de verwachting is dat in 2050 één op de drie Amerikanen een Latino-achtergrond heeft. Veel televisieprogrammas worden al in het Spaans uitgezonden.

Het hebben van een accent als je Engels spreekt, is in Amerika niet langer iets om je voor te schamen; het is stoer en verwijst naar je etnische achtergrond. Dat contrasteert met het multiculturele denken in Nederland, dat toch vooral op integratie is gericht. Waar in Amerika de dominante groep de taal en cultuur van de groeiende minderheid (Spaans) leert, streven we in Nederland naar het opgaan van allochtonen in onze Hollandse cultuur.

vrijheid

Daarbij is de Nederlandse taal en inburgering in onze cultuur onontbeerlijk. Zeker met de groeiende invloed van Europa hechten we eraan om toch onze eigen culturele identiteit te bewaren. In dit grote land is vrijheid de leus. Dat besefte ik des te meer aan de voet van de nieuwe Freedom-tower in New York.

Die is met zijn 541 meter nog hoger dan de tweelingtorens van het World Trade Center, die op 11 september door terreur op dezelfde plek instortten. De vrijheid om je eigen smaak in deze smeltkroes te hebben is belangrijker dan een uniforme taal of cultuur. Het gemeenschappelijk hooghouden van vrijheid brengt mee dat je behalve Amerikaan ook voluit Chinees, Italiaan of Pool mag zijn. Elke hap die je neemt van de Big Apple smaakt anders!

Columns

meer ‘Columns’