3 augustus 2013 om 13:50

Nieuws Neel Frens

Neel Frens: Bagage

Het jongste Frensje staat op de weegschaal.

Telkens pakt hij een koffer aan en buigt zich vervolgens over het gewicht. Hier kan nog een kilo bij!, roept hij uit. Hij geeft de koffer terug aan zijn broer die verheugd wat toevoegt. De enorm uitpuilende weekendtas van meisje Frens weigert hij aan te pakken. Die weeg ik niet eens, begin maar overnieuw! Wat zit hier in, duizend paar schoenen soms? Helemaal niet, zegt ze snibbig. Duizend boeken misschien, en maar vijf paar schoenen!

Vliegen is goedkoop sinds De Prijsvechters hun intrede deden. Als je tenminste genoegen neemt met strenge regels waarbij een boete staat op elke overtreding. Eén kilo bagage te veel? Twintig euro bijlappen. Wat heb ik werkelijk nodig op vakantie?, is de vraag die alle Frensjes bezighoudt.

absolute minimum

Ik heb gewonnen, mijn tas weegt maar zes kilo!, roept het jongste Frensje vanaf de weegschaal. Zes kilo? Laat zien!, commandeer ik. Ik zie het absolute minimum aan kleding en daarop schermen voor muziek en communicatie in alle soorten en maten met opladers, koptelefoons en diverse handige stekkers en snoeren voor het geval dat.

In dat lichtste tasje zit zodoende het meeste van thuis. Het Frensje blijft middels die apparaten vastgeplakt aan zijn vrienden en stuurt dagelijks fotos met teksten. We moeten er wel voor naar de McDonalds, want dat is de enige plek in deze afgelegen vakantiestreek waar je wifi hebt. Ik zit buiten op het terras terwijl ik het ene na het ander boek lees. Door het raam werpen het Frensje en zijn broers een meewarige blik op mij.

geen kaart

Raar mens, dat nog van het adagium geen bericht goed bericht is! Zelf whatsappen, facetimen en twitteren ze dat het een aard heeft. Alleen ik ben werkelijk los van thuis geraakt, ik heb zelfs oom Jan geen kaart gestuurd dit jaar. Sorry oom Jan, volgend jaar gaat tenminste mijn adresboek boete of geen boete weer mee in de bagage!

Columns

meer ‘Columns’