7 juni 2013 om 20:13

Nieuws Reina Wiskerke

Naar Mars

Over tien jaar gaan vier mensen naar Mars. Ze nemen een enkeltje, want op Mars landen is haalbaar, een retourvlucht niet.

Elke twee jaar komt er een ploeg van vier bij. Zo moet zich op Mars, waar onbeschermd leven niet mogelijk is, een leefgemeenschap vormen in een opblaasbare biotoop. Een mooie aflevering van Altijd wat (NCRV) kwam er deze week mee.

Het idee vertoonde alle trekken van een 1 aprilgrap. Maar het is al juni. We dienen het te geloven.

Het betreft een initiatief van de Nederlandse ondernemer Bas Lansdorp. Een internationaal gezelschap van wetenschappers schijnt mee te denken, al achten ze de termijn van tien jaar niet realistisch. Ook de Universiteit van Twente is erbij betrokken.

Er zouden wereldwijd al 78.000 aanmeldingen zijn voor de eerste vlucht in 2023, wat niet meer kan zijn dan een sprong in het ongewisse. De Duitser Stephan Günther, getrouwd, twee kinderen, staat te springen.

Over tien jaar is zijn jongste zoon achttien, oud genoeg om zijn vader voorgoed te zien vertrekken naar Mars, vindt Günther. Omwille van zijn vrouw en kinderen afzien van zijn droom is geen optie, want dan zou hij zichzelf niet trouw zijn. Günther heeft hier wel het meest doorslaggevende argument van onze beschaving te pakken: trouw zijn aan jezelf. Zeker als je daarbij het woord 'droom' laat vallen.

Günther ziet de voordelen: hij kan zich met zijn gezin maar liefst tien jaar voorbereiden op het definitieve afscheid. Die kans hebben gezinnen niet waarvan de man en vader plotseling een dodelijk ongeluk krijgt, beredeneert hij. Mogelijk vindt zijn vrouw het ook wel best dat haar wonderlijke echtgenoot zich definitief terugtrekt op Mars.

Maar wie maakt de dure missie mogelijk? Ach ja, natuurlijk: het wordt een mediaspektakel, met miljarden aan reclame-inkomsten. Paul Römer (van Big Brother), momenteel directeur van de NTR, staat al als ambassadeur van het project op de website. Het publiek krijgt vanzelfsprekend een rol bij de selectieprocedure van de ruimtereizigers: wellicht in de laatste ronde, als geschikte kandidaten volledig getraind zijn, aldus dezelfde website. Denk aan de dramatiek van zo'n stemronde: Günther ziet zijn droom na tien jaar voorbereiding aan diggelen gaan (zijn vrouw de hare ook). Dat doet het wel voor tv.

De mensheid heeft straks niet meer genoeg aan de aarde, denken ze bij Mars-One. Ook stedenbouwkundige/beeldend kunstenaar Ton Matton is ervan overtuigd. Het tweede deel van Altijd wat was aan hem gewijd.

Matton denkt na over vormen van samenleven die houdbaar zijn op de aarde. Zijn kleinschalige zoektocht heeft vast meer zin en betekenis dan het miljardenproject Mars-One.

Matton sprak van een utopie. In het utopisch denken bereik je de gedroomde wereld wellicht nooit; het gaat om de weg ernaartoe, zei hij, want in de praktijk zal de utopie waarschijnlijk tegenvallen.

Laten ze het bij de Mars-One in hun oren knopen. Hun project kan geweldige vindingen opleveren als het een idee blijft om naar te streven. Maar als het er echt van moet komen, is een enkeltje naar het ongewisse een onzalig plan.

Columns

meer ‘Columns’