22 juni 2016 om 03:00

Nieuws Neel Frens

Moeten

Ik moet altijd. De Frensjes zeggen het zelf. ‘Heb jij wel een leuk leven, mama? Jij moet een opdracht inleveren. Jij moet onkruidjes trekken. Jij moet naar de kerk. Jij moet boodschappen doen. Jij moet naar oma. Jij moet de was opvouwen.’

Is het zo erg? Moet je horen wie het zegt. Kinderen die de slaaf zijn van hun telefoon en leven in de sociale media. Ik ben geen slaaf van mijn activiteiten, maar sommige dingen hebben wel een urgentie, die eh … moeten nu eenmaal.

Moet je de Frensjes eens horen als ’s avonds hun voertrogje leeg zou blijken te zijn. Is nooit gebeurd overigens. Een Frensje vat het zo samen: ‘Jij moet niks mam, jij mag alles. Maar ik móét naar school. Anders krijgen we de leerplichtambtenaar aan de deur.’ Ja knaap, ik vat je boodschap heus wel. Voortaan zal ik mijn taalgebruik aanpassen en spreken van ik mag. Ik mág onkruidjes trekken. Het blijft een rotklusje en buiten mij kan het niemand wat schelen of er onkruid staat. Ik kies ervoor het te doen. Dat komt wel akelig dicht in de buurt van de prietpraat die de gemiddelde coach uitslaat: ‘Kom op Neel, je hebt een keuze; je mag onkruidjes trekken, en je kiest er nu voor! Ga in je kracht staan en wees trots op jezelf! Blijf vooral in het moment; voel je ademhaling en ervaar die handen in de aarde!’ En meer van dergelijk mindfulnessgezwatel.

Nog even en de Frensjes verkassen naar een huisje in Noord-Duitsland voor enige weken welverdiende rust. Niks geen was vouwen meer; iedereen draagt maar drie weken hetzelfde. Niet tevreden? Daar is de kraan. Eten? Daar is de winkel en ga met die boodschappentas door naar de keuken en maak of bak er wat van. Moeder moet niets. Moeder doet niet meer mee. Moeder mag haar tijd zelf invullen.

En ik weet al wat ik ga doen. Ik ga nu eindelijk de Russen lezen; Oorlog en vrede, Anna Karenina en De gebroeders Karamazov. Op de middelbare school ben ik jammerlijk blijven steken in De idioot van Dostojewski. Daarna de Fransen: Op zoek naar de verloren tijd, en van de Duitsers De Toverberg, dat zou heel misschien nog lukken in de grondtaal. Vervolgens de Amerikanen; The sound and the fury om te beginnen en ten slotte de Engelsen – daar heb ik best veel van gelezen, maar lang niet alles. Dat is een mooi lijstje vind ik, een lijstje zoals bekende Nederlanders trots in zomerbijlages presenteren.

Ik geloof er trouwens geen bal van dat zij die boeken ook écht lezen. Verder dan de Donald Duck van hun kinderen komen ze toch niet?! Dat is in ieder geval mijn ervaring. Ach, laat dat lijstje boeken ook maar zitten. Als ik die wil lezen, zou het uiteindelijk toch weer ‘moeten’ worden.

Columns

meer ‘Columns’