12 december 2018 om 03:00
Luister naar

Rinke Verkerk: Ik trotseerde de macht van een hondendrol

In mijn straat ligt altijd poep op de stoep. Dus toen ik twee weken geleden de straat in reed, en een vrouw naast de eikenboom aan de overkant zag staan met twee honden, zo groot als kalveren, aan een touwtje, hield ik het geheel goed in de gaten. De honden hadden de achterpoten gebogen, de rug licht gekromd. Dit kon maar één ding betekenen. De vraag was: zou ze het oprapen?

De achterpoten strekten zich. De ruggen rechtten zich. De vrouw liep door. Ik sloeg toe. Ik opende mijn autodeur, kwam tevoorschijn, en verhief mijn stem. ‘Mevrouw! Kunt u dat niet even oprapen?’ Ze was halverwege de dertig, schatte ik. Lang, donker geverfd haar. Ze keek me niet aan en verhief ook haar stem: ‘Bemoei je met je eigen zaken! Wie ben jij om mij te vertellen wat ik moet doen!’ Ik wees naar mijn huis: ‘Ik woon daar, ja! Ik loop elke dag langs de schijt hier. U hebt een zakje aan uw riem. U kunt het toch even oprapen!’ Zij schreeuwde terug: ‘Ik heb met jou niks te maken! Bemoei je met je eigen leven!’ ‘Maar mevrouw!’, gilde ik. ‘Dit ís mijn leven.’ Er kwam geen antwoord meer. Zij liep weg. Ik liep opgefokt mijn tuin in.

met blote handen opgeraapt

Had ik maar nooit naar mijn huis gewezen. Een week later, het voorval vergeten nadat ik er uitgebreid over geklaagd had tegen mijn buurvrouw, lag er een dikke drol voor mijn tuinhek. ‘Nu ga je het krijgen’, dacht ik. Terwijl ik met een paar herfstbladeren de drol probeerde te verplaatsen, kwam mijn buurvrouw even kijken. ‘Het was haar’, zei ze. ‘Ik zag het gebeuren.’

Het zat me dwars. Vooral omdat ik me machteloos voelde. Ik had de redelijkheid en het recht aan mijn kant, maar verloor toch. Wat nu? Ik kreeg tips van mijn vriend Thijs. Zijn oom Karel had ook last van hondenpoep, en heeft die eens met zijn blote handen opgeraapt en tegen de hondeneigenaar gegooid. Ik vroeg of het ook zou werken als ik zou gooien met een afwashandschoen aan. Thijs dacht van niet. Hm.

Liep ik over de stoep, dan dacht ik aan de poep. En aan de vrouw. Die schijtvrouw – zoals ik haar was gaan noemen in mijn hoofd. Ik kwam tot de conclusie dat de strijd aangaan tot lelijke taferelen kon leiden. Moest ik dat willen? Ging ik dat winnen? Lastig. Toen hoorde ik een verhaal van een wat oudere Amerikaan die nooit werd gekozen met basketbal door de jongeren. Tot hij het sportschoolabonnement van de twee beste spelers betaalde. Toen was hij opeens hun beste vriend. En dat bracht me op een idee.

de mammon

Vorige week maandag kwam mijn moment. Ik maakte de tuin winterklaar, samen met de buurvrouwen. En wie steken toevallig hun dikke kop over het muurtje achter mijn hortensia’s? Juist. De kalveren. Ik zag hun bazin zenuwachtig worden. Ik werd ook zenuwachtig. Maar de omstandigheden waren ideaal, moest ik toegeven. Dus dook ik de trapkast in en vulde een papieren tasje met een stuk zeep, een bruisbal, en bodylotion. Daarna begon ik haar achterna te rennen. ‘Mevrouw! Mevrouw!’ Waarschijnlijk kreeg ze een flashback naar twee weken eerder. Ze liep door. Ik hield aan. ‘Mevrouw!’ 

Hijgend bereikte ik haar en de honden. Ik gaf haar het tasje. Ik zei dat ik een cadeautje voor haar had gekocht, omdat ik laatst zo tegen haar had lopen schreeuwen. Dat ik een slechte dag had, en het niet op haar had mogen afreageren. En dat ik dit daarom had klaargelegd voor als ik haar weer eens zag. Het was erg mooi en ook leuk. Ze smolt half, werd een beetje ongemakkelijk, was ergens nog achterdochtig. ‘Was jij dat, ja?’, zei ze. ‘Nou, dat wist ik niet meer hoor.’ Dat geloofde ik niet, maar dat gaf al niet meer. Ik vroeg nog wat over haar honden, deed haar de groeten, en liep toen terug naar mijn hortensia’s.

Nooit begrepen wat Jezus bedoelde, toen Hij in Lukas 16:9 zei: ‘Maak vrienden met behulp van de onrechtvaardige mammon.’ Tot nu. Die honden poepen waarschijnlijk nooit meer op mijn stoep. En als ze het wel doen, kan ik hun bazin oprecht geen schijtvrouw meer vinden. Allemaal dankzij de mammon.

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Bij herdenkingen helpt het mij te denken aan één naam in het bijzonder en die te koesteren

Hij dook onder in Lunteren, Bernhard Hellmann uit Wenen, maar overleefde de oorlog niet. Hij was bevriend met Konrad Lorenz, de latere Nobelprijswinnaar. Ooit bouwden ze samen aquaria.

Afbeelding

Als er in de kerk geen ruimte voor twijfel is, waar moeten zoekers dan naar toe?

Ga je er in de kerk vanuit dat de mensen om je heen hetzelfde geloven als jij? Misschien is het verstandiger het eens te vragen. Want niet iedereen in de kerk is altijd even gelovig of gelooft. Dat mag, juist in de kerk.

Afbeelding

De Taliban beweren de 'ware' uitleg van de sharia in te voeren - waarom geldt die dan niet voor hun eigen dochters?

Er is weinig hoop voor Afghanistan, nu vrouwen er in afzondering moeten leven en niet naar school mogen. Maar waarom zitten dochters van de Afghaanse regeringswoordvoerder wél op school, in Qatar?, vraagt Sahar Noor.

Afbeelding

We zijn verleerd te vechten voor democratie en we zijn decadent geworden

Dat er gevochten moet worden om een democratie te verdedigen, was eerder onvoorstelbaar voor de meeste generaties in Europa, schrijft Henk den Uijl.

Afbeelding

Koffie met twee Russen. 'Ik check nog even of ik wel de goede zin uit mijn geheugen viste. Gods zegen, toch?'

In een koffietentje in India heeft Paulien Vervoorn een bijzondere ontmoeting met een Russisch stel. 'Wij wonen in Moskou en merken niks. Maar het woord oorlog mogen we niet noemen, want volgens de media ís er geen oorlog'

Afbeelding

Het woelen van de geschiedenis verandert de blik van Nederlanders op de Holocaust

Reina Wiskerke verlangt geregeld naar een toestand waarin de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust onaangetaste ijkpunten zijn voor moreel handelen. Maar heimwee naar het verleden helpt niet verder.

Afbeelding

Wie er in het voetbalstadion zitten? Kinderzieltjes met 'daddy issues'

Voetbal is emotie. Dat ervaart Rinke Verkerk als ze het tafereeltje voor de tv beziet. Job, haar man, zit vol in de wedstrijd; dan is hij boos, onbereikbaar en dan extatisch. De kinderen kijken hem verbaasd aan: wie is deze man?

Afbeelding

De lof voor Segers is huiswerk voor journalisten. 'Praten over christelijke politiek als folklore'

Journalisten die verveeld de politiek duiden, dat heeft een keerzijde, vindt socioloog Wim Dekker. 'Het haalt de angel uit de politiek. Het gaat niet meer over recht of gerechtigheid maar over kleinmenselijk geneuzel.'

Afbeelding

Engelse dorpskerken, sfeervoller wordt het niet. Maar hoe houd je ze warm?

Met de trein reis ik over de zeebodem naar Engeland, via de Kanaaltunnel. Reisdoel is een dorpje in Sussex, met uitzicht op het Kanaal. De dorpskerk daar is een scheef en oud kavalje.