5 juli 2019 om 03:00

Nieuws Rien van den Berg

Geregeld: - Nog twee seconden, en dan moet hij weg.

Talloos veel dichters kent ons land. Pubers vooral, die verliefd zijn. Het leidt doorgaans tot kalverpoëzie. Maar als een echte, grote dichteres een verliefdheid oppakt – ik denk althans dat dit gedicht over een verliefdheid gaat – gebeurt er iets.

– Nog twee seconden, en dan moet hij weg.

Het is een slotzin, en je denkt: over en sluiten. Maar dat is het niet. De dichteres, Hester Knibbe, beschrijft de verliefdheid namelijk vanuit een bepaald thema. Code, heet haar gedicht. En al in de openingsregel ontdek je waarom: ‘Hij heeft de code van haar slaap gekraakt / en komt nu in wanneer en hoe hij wil. / Hij staat al op het beeldscherm van de nacht.’

Hij is namelijk ook een indringer. Hij weet ‘in een blind geheim / de stap die naar haar zolderkamer voert. / Van daar zwiert hij door haar vertrekken. // Haar eet- en speelzaal heeft hij al ontdekt,’.

Je voelt dat het ook wat bedreigend wordt. Want hij blijft (nog) een vreemde. En: ‘Waar ze dagdroomt is hem niet bekend / en in haar kelders weet hij heg nog steg.’

Hijzelf aarzelt niet. ‘Omdat hij altijd eeuwig denkt te blijven, / heeft hij geen flauw benul van klok en einde’. En dat is precies het punt als je op het punt staat een relatie aan te gaan: niet alleen wie haal je binnen, maar ook: wat geef je op? ‘Nog twee seconden, en dan moet hij weg.’ Lijfs-, ja zielsbehoud.

Columns

meer ‘Columns’