Nieuws

Het gedicht Sneeuwboekhouding van Peter Ghysaert kantelt naar u, lezer

In het gedicht Sneeuwboekhouding (alleen die titel al) van Peter Ghysaert, komt een regel voor die ik nooit zal vergeten. Toch is het een volkomen onbijzondere regel:

Tenzij iemand van boven af begint

Het is het lange, intieme portret waar deze regel het slot van is, dat hem zo bijzonder maakt. Mijn ouders, schrijft Ghysaert, zitten voor het raam naar de sneeuw te kijken. Een stilleven – dat tegelijk een stilsterven is. Sneeuwvlokken tellen tot het einde.

alles wat vertraagd valt neemt hun zacht

en één voor één gedachten af.

Zo doen zij boekhouding in smalle

witte velden voor hun ogen.

Dan zet de dichter iets op het spel. Zijn gedicht moet iets groters vangen: ‘A..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’