20 augustus 2019 om 03:00

Column Madeleine van Toorenburg: En toen lag mijn man in een heel vies Arubaans ziekenhuis
Madeleine van Toorenburg is Tweede Kamerlid voor het CDA. Dit is een veertiendaagse politieke column, die bij toerbeurt geschreven wordt doo
Nieuws Madeleine van Toorenburg

Column Madeleine van Toorenburg: En toen lag mijn man in een heel vies Arubaans ziekenhuis

De vakantie is voorbij. De kinderen zijn weer naar school. De vraag : ‘Leuke vakantie gehad?’, zou ik het liefst volmondig met ‘Ja!’ beantwoorden, maar helaas. Het reces begon zo leuk. We hadden nog niets geboekt en gingen voor een last-minute. Na een fikse zoektocht was de ideale vakantie gevonden. Een eenvoudig appartement op het zonnige eiland Aruba. Zwembadje erbij, helemaal top.

De reis verliep voorspoedig. Het complex was knus, alles erop en eraan, inclusief een Nederlandse bar. De barman kwam de eerste avond lachend vertellen dat hij enkele gasten uit de droom had geholpen dat ik een Nederlandse politicus zou zijn. Meteen maar handjes geschud en de sfeer zat er goed in.

Tot Theo, mijn man, zich de volgende dag ziek begon te voelen. Het werd van kwaad tot erger en rond 22 uur besloten we op zoek te gaan naar een arts. Dat werd de eerstehulp. Na 250 euro te hebben afgerekend, konden we in de wachtkamer plaatsnemen. Even na 02:00 uur was mijn man aan de beurt en ‘al’ om 05:15 kregen we te horen dat hij een ontsteking had waar een antibioticakuur tegen zou kunnen helpen. Doodmoe keerden wij terug naar ons appartement.

koude rillingen

Helaas. Binnen een dag joeg de koorts door Theo’s lijf, kreeg hij (echte) koude rillingen die eruit zagen als stuipen. Dankzij onze nieuwe Hollandse vrienden stond binnen tien minuten een ambulance voor de deur. Ook in het ziekenhuis ging het nu vlot. Nederlandse verpleegkundigen en toevallig ook nog Nederlandse artsen hadden dienst. Diagnose: serieuze bloedvergiftiging, met een akelige bacterie. Een opname volgde.

Die nacht, lopend door de gangen van het ziekenhuis op Aruba, sloeg de schrik mij nogmaals om het hart. Het ziekenhuis was niet alleen heel oud, maar ook nog eens buitengewoon vies. Hier herstellen van een gevaarlijke bloedvergiftiging? Ik vreesde met grote vreze. Onze Inspectie had hier de deuren echt binnen no-time gesloten. Waren we maar nooit op reis gegaan ...

Ik snap waarom mensen Aruba The Happy Island noemen. Arubanen zien van alles de zonnige kant. Het gaat allemaal wel heel anders. Veel personeel in het ziekenhuis, maar ‘Ik kom er zo aan’ betekent meestal dat iemand een uur later een kijkje komt nemen. Niets gaat volgens afspraak en daarover iets zeggen wekt louter verbazing. We moesten ons compleet overgeven. Ver weg van huis.

De kinderen en ik probeerden er maar wat van te maken, tussen de bezoeken aan de apotheek (het ziekenhuis had niet alle benodigdheden) en ziekenbezoeken door. Die waren voor de meiden een behoorlijke confrontatie. Op een zaal van zes oudere mannen lagen er minstens twee die zich zo ziek voelden dat ze luid van zich lieten horen. Volgens mijn man was dat vooral tijdens het bezoekuur zo. De meiden betraden de zaal steeds met lood in hun schoenen.

spannende terugreis

De behandeling leek aan te slaan en de dag voor ons geplande vertrek werd Theo met een fit to fly ontslagen. De terugreis was spannend, want wat als hij boven zee weer zo’n aanval zou krijgen? Die bleef gelukkig uit. Maar echt genezen was hij niet. Twee dagen later lag hij alweer in het ziekenhuis. Nu gelukkig in ons ‘eigen’ Radboud.

Onze ziekenhuiszorg is top of the bill en de thuiszorgmedewerksters (die nu dagelijks het infuus vervangen) zijn ronduit engelen. Maar ik realiseer mij terdege dat ook hier de zorg behoorlijk onder druk staat. Het personeel is zwaar belast. Toch is geen moeite hun teveel. Het vervult mij met trots en intense dankbaarheid. Maar ook met enorm veel energie om er alles aan te doen om hun last te verlichten en de kwaliteit van onze zorg te behouden en zelfs nog beter te maken. Wat we hebben, moeten we koesteren. Dat besef ik nu meer dan ooit. Onze woordvoerder heb ik inmiddels uitgebreid verslag gedaan van de noden van onze verpleegkundigen. Ik zal haar makker zijn in haar strijd voor behoud van goede zorg dichtbij. Een vakantie heeft tot doel weer een beetje op te laden. Nou, dát is wel gelukt!

Columns

meer ‘Columns’