26 augustus 2019 om 03:00

Nieuws Gerard ter Horst

Column: de eerste Psalm voor Nu in een Gereformeerde Gemeente

Op vakantie droomde ik tijdens een van die warme donkere nachten dat ik aan het werk was – zo gaan die dingen.

Ik was op reportage in een Gereformeerde Gemeente in Capelle aan den IJssel, tenminste, dat werd gezegd. In werkelijkheid leek het op een kerk op de Veluwe.

Ik woonde er als journalist een kerkdienst bij omdat er voor het eerst binnen dit kerkverband een Psalm voor Nu, een psalm in een eigentijdse vertaling, gezongen zou worden.

Al dromend maakte ik bijkans de hele dienst mee, en dat was best lang. Iedereen was in het zwart, de stemming was uitgelaten. Het was eindelijk zover.

Helaas zitten er de nodige gaten in mijn droom. Zo weet ik niet welke modernvertaalde Psalm er gezongen zou worden. Bovendien heb ik het moment zelf gemist. Was het in hele noten? Was het bij orgel? Zong de gemeente een beetje mee? Ik was er op reportage maar waarvoor ik gekomen was, miste ik.

Eenmaal wakker heb ik nog een tijdje liggen peinzen: ik was niet in Capelle maar in Frankrijk, opeens waren de Gereformeerde Gemeenten erg ver weg. Een verslag hoefde niet geschreven worden.

Zou het in werkelijkheid gekund hebben, een Psalm voor Nu in een klassieke reformatorische eredienst. En zo niet, over hoeveel jaar dan wel? Droomde ik dat in veertig jaar Capelle aan den IJssel erg op de Veluwe is gaan lijken?

Net weer aan het werk begaf ik me voor een reportage onder twintigers van wie er enkelen uit de reformatorische wereld kwamen. Ik woonde er een bijbelstudie bij. Zij zetten zonder scrupules Psalm 139 op in de versie van Psalmen voor Nu: ‘Ik ben een open boek – U leest wat ik verzwijg.’

Ik vertelde naderhand mijn droom, de reactie was eenduidig: no way, dat gaat echt niet gebeuren.

De treurige gedachte dat er in die reformatorische kerkdiensten nooit iets gaat veranderen, droeg ik als een menhir op mijn rug. Als een te zware en misschien wel misplaatste kijk op een wereld die ik niet bijster goed ken.

Toch weet ik: als dingen nooit (mogen) veranderen, wordt in ieder geval één scheppingsgave miskend. Dat leven bewegen is. Wie niet van veranderingen houdt, kan de Bijbel beter dichtlaten. Wie daarin stilstaat, en achterom kijkt, verandert in een zoutpilaar.

Columns

meer ‘Columns’