30 oktober 2019 om 03:00

Nieuws Bart Gooijer

Column: Intens verdriet verdragen

Ze zit tegenover me tijdens dit eerste gesprek en we zijn zo’n 10 minuten aan de praat. De zin waarmee ze vervolgens wil beginnen, begint niet met woorden. In haar tot dan toe rustige, vriendelijke ogen welt onrust op. Niet zomaar onrust: haar ogen worden rood, vochtig, kijken heen-en-weer. Het ziet eruit alsof ze branden – en de tranen die komen, lijken al net zo gloeiend. Dan volgen een paar woorden, een zin, over dat haar zoon een paar jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd.

Verschrikkelijk. Ik heb daar geen woorden voor. Wat zeg je tegen iemand die zoiets heeft meegemaakt? Ik zeg eerst niets, zij huilt. Dan zegt ze dat ze beter alleen kan huilen. Ze lijkt mijn zwijgen ongemakkelijk te vinden. Ik vermoed dat dit komt omdat ze er ervaring mee heeft dat mensen niet weten te reageren op zulk verschrikkelijke verdriet.

Het verhaal roept bij mij een herinnering op aan wat mijn vader’s vader me eens vertelde. Tijdens een fietstocht had deze doorgaans niet zo openhartige opa mij verteld dat het verliezen van een zoon, tien jaar eerder, onverteerbaar voor hem was.

Ik vertel dit aan de vrouw. En voeg toe dat ik sindsdien ook vaker heb meegekregen en gelezen dat het verlies van een kind, van alle ellende in het leven, het meest ondoenlijk is. En dan heb ik het alleen nog maar over het verlies van een kind ‘in het algemeen’. Laat staan door zelfmoord. Dat laatste is niet alleen verlies van je kind, maar ook een uiterste blijk dat je kind alle hoop en levenslust heeft verloren. Verschrikking der verschrikkingen.

Het verdriet om dergelijk verlies moet er kunnen zijn. En dan niet ‘beter alleen huilen’, het moet juist gedeeld kunnen worden. Partners neigen bij het verlies van een kind nogal eens verdriet in te houden, om de ander te ontzien. Niet verstandig, zowel niet voor eigen verwerking alsook niet voor de partner noch voor de relatie.

Maar wat kan nu troost geven bij zo’n verlies? Misschien moeten we dat niet eens proberen te geven. Ik denk dat de vraag meer is: kunnen we het met de ander ‘uithouden’, het intense verdriet verdragen. De rouw niet vastpinnen op een einddatum; niet zeggen dat het leven verder moet gaan. Maar herhaaldelijk meevoelen. Misschien is de enige troost bij verlies van een kind, dat God er alles van af weet; ook Zijn Zoon is gestorven. En gelukkig is zijn liefde sterker dan de dood. Niet dat ik dat probeer te preken; maar ik probeer wel ietsje van Zijn meevoelen te belichamen.

Columns

meer ‘Columns’