30 oktober 2019 om 03:00

Nieuws Reina Wiskerke

Column Reina Wiskerke: Met één hand

Onlangs heb ik een band geplakt. Jaren niet gedaan. Ontwende handelingen zochten naar vertrouwde stramienen. De rood-zwarte blokjes van Simson, het blikken doosje. Jawel, er lagen er nog twee van in de schuur, compleet met bandenlichters; de lijmtubes wat uitgeknepen; een rubberen lapje met vormen die ik er eens had uitgeknipt.

Door de kilte buiten wist ik ook dit meteen weer: banden plakken doe je in de huiskamer. Zo kreeg ik dat als kind mee. Het ‘ik en mijn huis, wij zullen de Here dienen’, werd nogal serieus genomen, voor de rest kon er veel.

Nu besefte ik het beter: als de fiets valt, raakt een kastje of de houten vloer beschadigd. Ik liet mij niet kennen en zette bijna automatisch de familietraditie voort. Er was niet eens een bak water nodig om het lek op te sporen. En de hele exercitie veroorzaakte geen enkel krasje op de inboedel.

Voor een volgende keer moesten er wel nieuwe plakkers komen. En Simsonlijm. Het hing allemaal in de onderdelen­winkel.

Als het ergens hangt, weet je het wel: om de piepkleine lijmtube zit een forse verpakking; om de plakkers ook. Van plastic verlijmd met karton, waardoor het niet zomaar te recyclen is. ‘Erg hè’, zei de vrouw achter de toonbank. ‘Maar het wordt zo aangeleverd.’

Dinsdag riep Greenpeace de MisPaksel-award uit voor de meest onzinnige en onnodige levensmiddelenverpakking van 2019: de biologische paprika van Jumbo. Radio 1 besteedde in de aanloop aandacht aan de vijf genomineerde producten, waaronder mintsnoepsjes van Smint. ‘Driedubbel verpakt in plastic’, zei Meike Rijksen van Greenpeace. ‘In een doosje, een folietje en daaromheen nog een verpakking.’

Nynke Artnzen van Kennisinstituut Duurzaam Verpakken gaf een reactie op Radio 1. Gruwelt zij ook zo van al dat plastic om de Smintsnoepjes? ‘Nee hoor, nee, zeker niet’, zei ze. Haar Kennisinstituut wordt dan ook betaald door bedrijven die veel verpakking voortbrengen – dat is bij wet geregeld in ons polderland. ‘Waarschijnlijk heeft Smint hierbij gedacht dat gebruiksgemak van de consument voorop staat en dat kost dan meer materiaal. Maar daarmee kun je wel met één hand makkelijk een snoepje in je hand nemen.’

Ziehier hoe wij met de soepele medewerking van het bedrijfsleven het plasticprobleem denken op te lossen. Iemand van een ‘kennisinstituut voor duurzaam verpakken’ komt beweren dat ‘met één hand een snoepje kunnen pakken’ genoeg reden is voor drievoudige plastic verpakking. ‘Je moet altijd het product in je achterhoofd houden als je de verpakking wilt aanpassen’, zei Nynke Arntzen ook nog.

Wat een zeggingskracht. Gebruiksgemak en de producten die bedrijven in de markt willen zetten, blijven richtinggevend voor verduurzaming. En daarmee dus alles wat consumenten – mijzelf niet uitgezonderd – willen kopen.

Zo winnen we de strijd tegen verspilling en afval niet. We zullen gebruiksgemak moeten inleveren, evenals producten die wij nu nog normaal vinden. Bedrijven noch consumenten fiksen dat eigener beweging. De overheid moet maat en tempo willen bepalen. <

Columns

meer ‘Columns’