28 november 2022 om 11:51

Het leven is onvoorspelbaar, daarom zeg ik vaak tegen vrienden en familie: ik hou van je

Wanneer Arno Rach uit Delft de deur opent, glimlacht hij breed. ‘Je hebt mijn huis gevonden, niemand vindt het.’ Het is een wonder, lach ik. Daarna zit ik zo’n 2,5 uur bij hem in de woonkamer. Hij vertelt honderduit over ziekte, lijden en zijn onuitputtelijke veerkracht. We lachen, en geregeld barst hij in tranen uit. Ik voel dat mijn ogen vochtig worden, maar geef er niet aan toe. 

Het verhaal van Arno stond een paar weken geleden in de serie Uit de diepte. Precies op de vrijdag dat het verhaal online komt, stopt het steunhart van Arno ermee. Met gillende sirenes is hij met ambulance naar het ziekenhuis gebracht om een ander steunhart te krijgen. De operatie lukt, maar zijn situatie is nog steeds kritiek. Al dagen denk ik aan Arno, bid ik voor hem en brand ik een kaarsje. 

Ik weet uit mijn eigen leven met chronische ziekte dat het leven plotseling zo anders kan zijn. Het ene moment zit ik als veertienjarige nog naast mijn vader in de auto op weg naar het ziekenhuis, het andere moment bezwijk ik bijna door zuurstoftekort. Het leven is onvoorspelbaar, daarom zeg ik vaak tegen vrienden en familie: ik hou van je. Wat he..

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

We zijn verleerd te vechten voor democratie en we zijn decadent geworden

Dat er gevochten moet worden om een democratie te verdedigen, was eerder onvoorstelbaar voor de meeste generaties in Europa, schrijft Henk den Uijl.

Afbeelding

Koffie met twee Russen. 'Ik check nog even of ik wel de goede zin uit mijn geheugen viste. Gods zegen, toch?'

In een koffietentje in India heeft Paulien Vervoorn een bijzondere ontmoeting met een Russisch stel. 'Wij wonen in Moskou en merken niks. Maar het woord oorlog mogen we niet noemen, want volgens de media ís er geen oorlog'

Afbeelding

Het woelen van de geschiedenis verandert de blik van Nederlanders op de Holocaust

Reina Wiskerke verlangt geregeld naar een toestand waarin de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust onaangetaste ijkpunten zijn voor moreel handelen. Maar heimwee naar het verleden helpt niet verder.

Afbeelding

Wie er in het voetbalstadion zitten? Kinderzieltjes met 'daddy issues'

Voetbal is emotie. Dat ervaart Rinke Verkerk als ze het tafereeltje voor de tv beziet. Job, haar man, zit vol in de wedstrijd; dan is hij boos, onbereikbaar en dan extatisch. De kinderen kijken hem verbaasd aan: wie is deze man?

Afbeelding

De lof voor Segers is huiswerk voor journalisten. 'Praten over christelijke politiek als folklore'

Journalisten die verveeld de politiek duiden, dat heeft een keerzijde, vindt socioloog Wim Dekker. 'Het haalt de angel uit de politiek. Het gaat niet meer over recht of gerechtigheid maar over kleinmenselijk geneuzel.'

Afbeelding

Engelse dorpskerken, sfeervoller wordt het niet. Maar hoe houd je ze warm?

Met de trein reis ik over de zeebodem naar Engeland, via de Kanaaltunnel. Reisdoel is een dorpje in Sussex, met uitzicht op het Kanaal. De dorpskerk daar is een scheef en oud kavalje.

Afbeelding

Ik ben een deugniet, hoog tijd om dat maar eens een keer ruiterlijk toe te geven

In deze wereld waarin alle mensen lijken te deugen is het hoog tijd voor een stevig tegengeluid, vindt Roeland van Mourik. Diep in hem herbergt zich namelijk een enorme aso.

Afbeelding

Zij heeft gezoend met een ander, hoe herstellen we het vertrouwen?

Ze vertelt dat ze een jaar geleden wat met een collega heeft gehad. Daarom slaapt ze nu meer dan een half jaar op de logeerkamer, schrijft Feniks de la Fosse over een vrouw die in haar praktijk om advies vraagt.

Afbeelding

Accepteer de positie van de kerk in het moderne Nederland, schreef hij aan zijn vriend

Een kerk die helder is in haar boodschap en rijk in haar liturgie strekt zich uit naar mensen die de leegheid van de geschiedenis ervaren. Bart Jan Spruyt verbindt het werk van W. Aalders met dat van Dirk de Wachter.