De EO had de kern te pakken. Maar ondertussen sijpelt het geloof tussen onze vingers weg
Lang presenteerde de kerk zich als een bolwerk van granieten zekerheden. Langzaam zijn die vergruisd. Terwijl 25 jaar terug theologische opleidingen nog bolwerken van gereformeerde zekerheden vormden en predikanten veelal uit het vaatje van deze gereformeerde waarheid tapten in hun preken, groeide onder hun gehoor de vervreemding. Soms omdat de twijfel toesloeg.
Mag homoseksualiteit echt niet? Is de wereld echt in zes keer vierentwintig uur geschapen? Soms omdat het eigen godsbeeld niet spoorde met de centrale inhoud van de verkondiging. Hoezo moet ik verzoend worden? Het gereformeerde godsbeeld werd ingewisseld voor dat van een lieve vader bij wie je op schoot kruipt, die mij troost en bij wie ik in slaap kan vallen.
emotionalisering geloofsleven
Vijfentwintig jaar geleden thematiseerde de EO deze vervreemding tijdens een meerdaagse conferentie onder de titel ‘De boodschap en de kloof’. Alle voorgangers en kerkleiders gingen daar met elkaar in gesprek. Het was een historische en invloedrijke conferentie, met goede lezin..