23 september 2022 om 14:20
beeld Dick Vos

Mij werd een gedicht voorgelezen. ‘Ik’, heet het. Over de mens die zichzelf liefheeft en in de spiegel kijkt.

Als jochie van een jaar of acht logeerde ik bij mijn opa en oma. Een huishouden zonder televisie. Maar er was wel een krant. Terwijl de klok de lange avond wegtikte, maakte mijn oma de boontjes schoon, schilde wat aardappels en las mijn opa voor uit de krant of rijkelijk aanwezige kerkblaadjes. Hij gaf er ongevraagd commentaar bij. Mijn oma knikte veelal instemmend, vroeg een enkele keer om verduidelijking of zei dat zij het ook wel heel wat vond. Zo speelden zij hun eigen acht-uur-journaal.

Bij mij thuis werd niet voorgelezen. Wij keken het nieuws. Bovendien las mijn moeder de krant zelf. Evenals mijn vader. De duiding van het nieuws was bepaald geen eenrichtingsverkeer. Pratend met elkaar ontwikkelde ieder zijn eigen kijk op de wereld. Ook mooi. Toch heeft dat voorlezen ook wat. In ieder geval vindt mijn vrouw het waardevol. Dus leest zij vaak voor. Geen krant. Meestal een stukje uit een spiritueel werk, of wat filosofie. Waar haar hart vol van is. En ze nodigt uit om hetzelfde te doen. Het doet er meestal toe. Ze zouden deze praktijk op moeten nemen in een huwelijkscursus. Het huwelijk van mijn opa en oma heeft een leven lang geduurd.

in de spiegel kijkendDeze week was het een gedicht van de Pools-Amerikaanse dichter Czeslaw ..

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

In Nederland is ruimte voor open debat, toch? Dat kan nog tegenvallen

Journalisten die de democratische werking van de media verdacht maken. Zonder blikken of blozen. Het gebeurde in het Humanprogramma Mediastorm. Een veeg teken, aldus Reina Wiskerke.

Afbeelding

Een gedenksteen voor het alledaagse: ‘Op 18 januari 1847 gebeurde hier niets’

Wat is het heerlijk als je niet bij een veldslag bent en er geen vrede hoeft te worden gesloten. Wees blij als er vandaag niets bijzonders gebeurt, zegt Bram van de Baak in zijn column.

Afbeelding

Bij de aanblik van al die opgepompte bijna-blote lijven zonk me alle moed in de schoenen

De zoon van Annemarie van Heijningen deed zichzelf een fitness-fotoshoot cadeau. ‘Zal ik met je meegaan?, vroeg ik, en ik hoopte dat hij nee zou zeggen.’ Maar dat deed hij niet.

Afbeelding

Is Nederland ‘te vol’? Waar moeten al die nieuwkomers straks wonen?

Huisvest in nieuwe flats studenten, asielzoekers en ouderen, stelt Hilbrand Rozema. ‘Naast en door elkaar. Op die manier blijft er open landschap over en hoeven we niet naar Amerika. Want dat wil ik niet, ik houd van Nederland.’

Afbeelding

Een asielzoeker zingt ‘Welkom in Gods huis’ - de woorden bleven bij hem hangen

In haar kerk is een groep asielzoekers gearriveerd, schrijft Sophia Geuze. ‘Al is er maar één die nu bij ons tot rust komt en zich welkom voelt in onze gemeenschap.’

Afbeelding

Als je het woord sorry niet over je lippen krijgt, en het niet kunt aanhoren, dan begint de rancune

In zijn vaste column voor het Nederlands Dagblad komt Gert-Jan Segers deze week terug op zijn ‘Gideonsbende’-column van eind augustus. ‘Ik wilde opkomen voor mijn Haagse matties, maar heb van de weeromstuit anderen geraakt.’

Afbeelding

Wat is het sprekende van een Christusbeeld? De beeldcultuur is overschat

Het zijn uitgerekend de woorden op de sokkel van een Christusbeeld in het kerkdorp Schalkhaar die echt aanspreken, ziet columnist Gerard ter Horst. Geloven is inderdaad ‘uit het horen’.

Afbeelding

Dogma’s die botsen in je hoofd, kunnen je denken verdiepen

Leer mij de mens kennen, schrijft Reina Wiskerke. Zij is gehecht aan een gewraakt kerkelijk dogma dat de mens geneigd is tot alle kwaad. Het helpt haar het nieuws te verteren.

Afbeelding

Protocollen voor de veiligheid behoeden je niet voor een volgepieste broek

Melk, boter, nieuwe tandenborstel, een prei, afrekenen, deuren door, ‘mamma, ik moet plassen’. Plassen. Een wc. Het komt als een soort schok tot me dat de architect van dit betonnen vierkant de wc vergeten is, schrijft Romle Verkerk.