22 augustus 2022 om 07:20

Wat een doorgeschoten bangigheid, die hysterische bewaking van de eigen ‘achtertuin’

Het was in Roemenië, acht jaar geleden, dat we tijdens een werkvakantie met zo’n twintig jongeren een pizza aten op een terras. Er was al een week hard gebuffeld in de zinderende hitte aan een speelplaats voor klein Roma-schooltje en deze vrije dag was een welkome afwisseling. De zichtbare armoede onder de Roma-kinderen was aangrijpend geweest. Tijdens de pizza bleef dat ons achtervolgen, want rondom het terras scharrelden kleine kinderen rond, hopend op wat eetbaars. ‘Je moet deze kinderen niks geven hè, dat is toch niet verstandig?’ zei een van de jongeren. Er ontstond een gesprek aan tafel over de vraag waarmee je het beste helpt. Het werd een ingewikkelde discussie waarbij we merkten dat de zwerfkinderen niet vanzelf verdwenen, maar onze eerst zo begeerlijke maaltijd wel steeds minder smakelijk werd. ‘Ik kan dit niet hoor, decadent zitten eten terwijl zij hier zo lopen’. Ik zei haar dat ik het ook een lastig dilemma vond en me dan afvraag wat Jezus in deze situatie zou hebben gedaan. Ze bedacht zich geen seconde en gaf een flinke pizzapunt aan het dichtstbijzijnde zwerfkind. De rest van de tafel volgde zonder aarzelen haar voorbeeld. Alsof ze even de goedkeuring nodig hadden om dit, wat allang in hun hart speelde, te kunnen doen. Deze ervaring van ongemak raakte ons allemaal diep.

gerammel aan ons geweten

Zoals die zwerfkinderen daar van zo dichtbij aan ons geweten rammelden, gebeurde dat op grote schaal in diezelfde periode door vluchtelingenstromen vanuit het Midden-Oosten, die aan de poorten van West-Europa rammelden. Daar sprak toenmalig bondskanselier van Duitsland, Angela Merkel, de profetische woorden: ‘Wir schaffen das!’ Natuurlijk kon zij ook niet overzien wat deze woorden in de toekomst zouden uitwerken. Ook zij heeft discussies gevoerd over de effecten van het bieden van hulp. Maar zij kon niet anders dan de deuren wijd open zetten, want het zijn ménsen zoals zij met een verlangen naar vrijheid wat zij zelf achter het IJzeren Gordijn ook zo goed had gekend.

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Een nieuwe manier van bijbellezen: Als het Woord wordt beroofd van zijn universele gezag, is alles vloeibaar

Het verontrust mij dat een ingrijpend nieuwe manier van bijbellezen met zo weinig discussie wordt geïntroduceerd, schrijft SGP-senator Diederik van Dijk. ‘Voor die zorg wil ik als onvolkomen medebroeder aandacht vragen.’

Afbeelding

Het leven is onvoorspelbaar, daarom zeg ik vaak tegen vrienden en familie: ik hou van je

Ik weet dat het leven plotseling zo anders kan zijn. Het ene moment zit ik als veertienjarige nog naast mijn vader in de auto, het andere moment bezwijk ik bijna, schrijft Marina de Haan.

Afbeelding

We komen samen om God te eren, te dienen. De kerk is daarin een middel, geen doel

Er is weinig dat zo diep onder je huid gaat zitten, dan geloof (en ongeloof), zegt Gerard Ter Horst. Juist daaromtrent raakt ‘de kerk’ vele snaren, ten goede of ten kwade.

Afbeelding

Kerntaak in ons gezinshuis: op slinkse wijze zien te voorkomen dat de pleuris uitbreekt

Ik was al een conflictmijdend type, maar daar kun je dus ook je vak van maken, schrijft Anita Zeldenrust over haar dagelijks leven als moeder in een gezinshuis en hoe ze smeulende vuurtjes al zeer vroeg opmerkt.

Afbeelding

Digitaal afslanken door de mailbox goed op te schonen: waarom niet?

Het heeft zin de mailbox dagelijks óf rigoureus op te schonen, vindt Gerard ter Horst. ‘De gedachte dat je de mail ooit nog nodig hebt, is op de keper beschouwd absurd’.

Afbeelding

De EO had de kern te pakken. Maar ondertussen sijpelt het geloof tussen onze vingers weg

Zonder God kun je prima leven, maar op de existentiële momenten van het bestaan is het wel eenzaam, schrijft Wim Dekker. Misschien is het tijd voor een nieuwe EO-conferentie over ‘De boodschap en de kloof’.

Afbeelding

Refo’s neerzetten als afhakers in Nederland? Dat is onwelwillende framing

‘Vergis ik mij, of zien wij geregeld pogingen om de zogeheten ‘refo’ te problematiseren, zo niet te dramatiseren?’ schrijft Bart Jan Spruyt. ‘Ik ken nogal wat refo’s, en ze komen op mij maar zelden over als afhakers.’

Afbeelding

Rondom het proces over de aanslagen in Parijs kreeg ik een ander beeld van frontman Jesse Hughes

Het is deze maand zeven jaar geleden dat de terroristische aanslagen in Parijs plaatshadden, waaronder die op concertzaal Bataclan, schrijft Gerard ter Horst.

Afbeelding

Hak Groningen los, dan drijft het naar de Noordpool, zei Onno Ruding (CDA)

In Noord-Nederland groeit het extremisme, blijkt uit onderzoek. Gelukkig zijn corona-complotdenkers die een aanslag plegen op een journalist, zoals in Groningen gebeurde, wel van een andere orde dan de onrust over gasbevingen en windmolens.