7 juli 2022 om 13:19
Columnfoto Mark de Jager.
beeld © Dick Vos

Tijd voor breed gesprek tussen kerken over de (tweede) doop

Een jaar of twintig geleden – ik ging nog naar de basisschool - lieten een paar naaste familieleden zich als volwassene dopen in een baptistengemeente. Ik herinner mij drukke gesprekken in de familie: wat moeten we hiermee? Ik merkte dat mijn ouders oprecht blij waren voor mijn familieleden, omdat zij tot een hernieuwd geloof waren gekomen. Maar ik hoorde ook pijn, omdat het ergens voelde als een afwijzing van hun eerste doop. Was die niet oprecht geweest? En waren mijn ouders in de ogen van volwassen dopers minder goede christenen? 

Wat de afloop van de gesprekken was, weet ik niet meer, maar de familierelaties zijn helemaal prima en ik heb van mijn volwassen gedoopte familieleden veel geleerd over het geloof.

Twintig jaar later is er aan dit soort gesprekken niet veel veranderd. Toen afgelopen weekend in de diverse Mozaiekgemeentes tientallen volwassenen werden gedoopt, klonken er naast felicitaties ook voorzichtige vragen: ‘Is het wel echt winst als een groot deel van deze dopelingen als kind al was gedoopt?’ ‘Natuurlijk’, zeggen sommigen, ‘want deze mensen komen opnieuw tot een levend geloof.’ Wat in slaap gevallen was, wordt door de Geest opnieuw tot leven gewekt. De bezwaren tegen een tweede doop lijken weg te vallen onder druk van de secularisatie: ‘Gelukkig zi..

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

We zijn verleerd te vechten voor democratie en we zijn decadent geworden

Dat er gevochten moet worden om een democratie te verdedigen, was eerder onvoorstelbaar voor de meeste generaties in Europa, schrijft Henk den Uijl.

Afbeelding

Koffie met twee Russen. 'Ik check nog even of ik wel de goede zin uit mijn geheugen viste. Gods zegen, toch?'

In een koffietentje in India heeft Paulien Vervoorn een bijzondere ontmoeting met een Russisch stel. 'Wij wonen in Moskou en merken niks. Maar het woord oorlog mogen we niet noemen, want volgens de media ís er geen oorlog'

Afbeelding

Het woelen van de geschiedenis verandert de blik van Nederlanders op de Holocaust

Reina Wiskerke verlangt geregeld naar een toestand waarin de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust onaangetaste ijkpunten zijn voor moreel handelen. Maar heimwee naar het verleden helpt niet verder.

Afbeelding

Wie er in het voetbalstadion zitten? Kinderzieltjes met 'daddy issues'

Voetbal is emotie. Dat ervaart Rinke Verkerk als ze het tafereeltje voor de tv beziet. Job, haar man, zit vol in de wedstrijd; dan is hij boos, onbereikbaar en dan extatisch. De kinderen kijken hem verbaasd aan: wie is deze man?

Afbeelding

De lof voor Segers is huiswerk voor journalisten. 'Praten over christelijke politiek als folklore'

Journalisten die verveeld de politiek duiden, dat heeft een keerzijde, vindt socioloog Wim Dekker. 'Het haalt de angel uit de politiek. Het gaat niet meer over recht of gerechtigheid maar over kleinmenselijk geneuzel.'

Afbeelding

Engelse dorpskerken, sfeervoller wordt het niet. Maar hoe houd je ze warm?

Met de trein reis ik over de zeebodem naar Engeland, via de Kanaaltunnel. Reisdoel is een dorpje in Sussex, met uitzicht op het Kanaal. De dorpskerk daar is een scheef en oud kavalje.

Afbeelding

Ik ben een deugniet, hoog tijd om dat maar eens een keer ruiterlijk toe te geven

In deze wereld waarin alle mensen lijken te deugen is het hoog tijd voor een stevig tegengeluid, vindt Roeland van Mourik. Diep in hem herbergt zich namelijk een enorme aso.

Afbeelding

Zij heeft gezoend met een ander, hoe herstellen we het vertrouwen?

Ze vertelt dat ze een jaar geleden wat met een collega heeft gehad. Daarom slaapt ze nu meer dan een half jaar op de logeerkamer, schrijft Feniks de la Fosse over een vrouw die in haar praktijk om advies vraagt.

Afbeelding

Accepteer de positie van de kerk in het moderne Nederland, schreef hij aan zijn vriend

Een kerk die helder is in haar boodschap en rijk in haar liturgie strekt zich uit naar mensen die de leegheid van de geschiedenis ervaren. Bart Jan Spruyt verbindt het werk van W. Aalders met dat van Dirk de Wachter.