*

aangepast op 30 juni 2022 om 18:27

Ontbijt met poëzie: ‘Ik heb een kind zonder brood, wil je hem kopen?’
Column

Ontbijt met poëzie: ‘Ik heb een kind zonder brood, wil je hem kopen?’

Soms kun je ernaar snakken dat er ineens een raam openklapt, nu het land soms zo benard aanvoelt. Dat iemand jou een ander perspectief geeft, een blik vanuit de grote, wijde wereld, waardoor onze problemen ineens kleiner lijken. En soms gebeurt dat dan ook. Mijn Afghaanse vriend Abdul Shafaq (69) appt me dat hij een gedicht schreef, direct in het Nederlands. Of wij dat in de krant kunnen zetten. 

Ik ga bij hem ontbijten in zijn flat in Amersfoort. Eerst legt Abdul de negen pillen op een rij die hij slikt, want: het hart, de bloeddruk, de stress, de reuma. Hier, ver van huis, leeft hij noodgedwongen naar voren toe. Elke dag is een sprong in de toekomst, herinneringen doen te veel pijn, hij slaapt er niet van. ‘Ik pieker niet alleen ov..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie