*

Column

De V van Vestdijk

‘Vestdijk is overleden’, zei ik in maart 1971 tegen mijn klas. ‘Er staat een advertentie in Het Parool’, zei leerling Ineke B. ‘Als jullie die krant misschien weggooien, mag ik hem dan?’ vroeg ik begerig. Dat mocht. Die rouwadvertentie heb ik bewaard. Het zegt iets over de hoge status die Simon Vestdijk toen had in de Nederlandse literatuur, ook voor mij. Ik denk dat ik zijn roman De koperen tuin in die klas heb besproken. Met dat prachtige geluid van kopermuziek waar Nol door overmand wordt. En dat tragische slot: ‘Het ongeneeslijke verdriet is mijn enige bezit.’

Ik heb die roman niet meer. Wel wandelden we vorig jaar door die tuin, de Prinsentuin aan het water in Leeuwarden, en we zagen op de gevel van het restaurant gr..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie