*

aangepast op 21 januari 2022 om 12:48

De woorden en gebaren van Groningers zijn ingehouden, problemen of emoties relativeren ze met ironie
Column

De woorden en gebaren van Groningers zijn ingehouden, problemen of emoties relativeren ze met ironie

Het landschap van het noorden, de grote ruimte, voel ik in mijn buik zodra de verkeersdruk afneemt en het wat stiller wordt. Dat is zo’n beetje voorbij Hoogeveen. Eerst nog het oude Drenthe, dan de kanalen en de bomenrijen, recht als linialen. Ze schuiven in en uit elkaar, als een doorlopende tekst. 

Soms veegt er een vlaag zon door de banen van groen, soms kantelt er een vogelvlucht. Dat kan je zo raken dat je het stuur goed vast moet houden, wat pleit voor treinreizen. Het doet denken aan het werk dat de Twentse schilder Ton Schulten maakte na een bijna-dood-visioen: landschappen waarin ons heden en onze tijdelijkheid wordt aangelicht en doorstraald door iets van het hiernamaals en het hiernaastmaals. 

En hoe noordelijker in Ne..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’