*

aangepast op 3 december 2021 om 17:06

Column

Stop met troosten, geef de ruimte. We zitten lang niet altijd te wachten op troost

‘Kun je niet iets maken voor rouw?’ vroeg ze me, terwijl we in een mobiele bakkerij in een straat in Amsterdam-West broodjes aan het bakken waren met de buren. De bakkerij was onderdeel van een buurtinitiatief in de Week van de Eenzaamheid. De jonge vrouw die het vroeg, is in rouw, net als haar man. Een jaar geleden moesten ze hun kindje begraven, ze had twee dagen geleefd. ‘Als haar naam genoemd wordt, ben ik gelukkig. Als ik iemand hoor zeggen: jij bent toch ‘de-moeder-van’, dan breekt er licht door in mijn leven.’ 

Ze miste een plek en een taal voor haar rouw. ‘En dat geldt niet alleen voor mij’, zei ze, ‘ik kom er in deze tijd achter dat er zovelen zijn die namen ronddragen van hen die er niet meer zijn, maar er wel zouden moeten..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’