*

aangepast op 25 juni 2021 om 06:34

Ik denk aan die onbekende zoon, de drugs, zijn kansen op herstel en terugkeer
Column

Ik denk aan die onbekende zoon, de drugs, zijn kansen op herstel en terugkeer

Op het perron staat een kordate oudere vrouw met olijfgroene hoofddoek, gekleed in een prachtig gestikt gewaad. Boven een zwart mondkapje lachen haar doordringende ogen. Even later zitten we samen in de trein. Ze belt soms kort met zoon en dochter. Zoon, veertiger, was aan de drugs. ‘Roken, hasj, hij kreeg verkeerde vrienden, in Maastricht.’ Nu zit hij in Limburg in een afkickkliniek. ‘Ruim een jaar, op last van de rechter.’ Ze is daar blij mee, hoopt op verlenging. Het kan hem redden. Dochter woont in Den Bosch, die reist straks met moeder verder mee naar het zuiden. ‘Dit is mijn derde keer, deze lange reis’, zegt ze. ‘De taal is moeilijk voor mij, mijn dochter helpt bij de gesprekken met behandelaars.’

Haar man is niet mee. ‘Hij is nog ..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Columns

meer ‘Columns’

advertentie