24 april 2021 om 03:00
Luister naar

Dankzij Powned weten wij wat er leeft in het deel van de samenleving dat niet bij Op 1 aan tafel zit

Vorige week was ik aanwezig bij een programma van de EO waar ook een vertegenwoordiger van Powned was uitgenodigd. Het ging onder meer over die kerkgangers op Urk en in Krimpen die een journalist hadden geschopt of geslagen. De vertegenwoordiger van Powned vond dat geweld van kerkgangers uitermate ongepast. ‘Je mag boos zijn op journalisten, je kunt ze eventueel uitschelden, ook niet netjes, maar je blijft wel van ze af. Dat is de grens.’ Vanzelfsprekend werd Powned die avond gewezen op zijn journalistieke stijl. Als je mensen grof en beledigend aanspreekt, moet je niet zeuren als er één een tik uitdeelt, ook al blijft dat ongepast.

Op weg naar huis had ik volop de tijd om die journalistieke huisstijl van Powned nog wat verder te overdenken.

Want die aanmatigende toon en de botheid van hun journalisten in combinatie met een gespeend zijn van enig gevoel voor waardigheid en gepastheid irriteert mij al jaren. Powned staat bij mij voor opruiende journalistiek. Het is ideaalloos. Met hun berichtgeving wordt geroerd in een kruitvat in de hoop dat het ontploft waar de journalist bij staat. Mooie televisie in Powned-termen betekent een rel die uit de hand loopt of televisie waar een rel uit voortkomt.

Deze journalistieke stijl botst met de waarde-geladen journalistieke theorie die ik tijdens mijn studie heb leren kennen. Journalistieke vrijheid werd in die theorie gekoppeld aan verantwoordelijkheid. Vrije nieuwsgaring had volgens die theorie ten doel burgers te informeren over de ontwikkelingen in de samenleving. Met die informatie worden zij in staat gesteld om bij te dragen aan een goede samenleving. De vrije pers maakt burgerschap mogelijk.

Powned staat bij mij voor ideaalloze journalistiek.

Ik vind het nog steeds een mooie theorie. Ergens verwacht ik van journalisten dat zij bijdragen aan beschaving. Een beetje journalist opent je ogen voor je naaste. Degene die zijn macht misbruikt of degene die daar het slachtoffer van is. Een goed artikel roept compassie op of morele verontwaardiging. Bij ons op school heeft de journalistiekopleiding een eigentijdse variant op die theorie ontwikkeld door in een visiestuk het begrip ‘betrokken journalistiek’ centraal te stellen. Dat vond ik ook mooi. Journalisten zijn geen buitenstaanders of neutrale waarnemers. Betrokken verslag doen betekent dat je je verantwoordelijk weet. Dat je je verhoudt tot wat je beschrijft, wie je in beeld brengt en aan wie je het laat lezen of zien.

Nou, dacht ik, daar hebben ze bij Powned nog nooit aan gedacht. Zij verhouden zich tot de wereld zoals omstanders zich verhouden tot de hanen bij een hanengevecht. Wreed, ophitsend en meedogenloos. En in gedachten kwamen enkele reportages bij mij boven. Niet alleen de journalisten vloeken, de kleur van hun microfoon doet het ook, dacht ik.

verongelijkt

Ergens ter hoogte van Amersfoort realiseerde ik mij opeens dat de toon van Powned niet alleen bot is, maar ook volks. Daarop door mijmerend realiseerde ik mij dat Powned niet zozeer informatie verschaft in zijn reportages maar intussen wel aan het licht brengt wat er leeft in de onderlaag van de bevolking.

Die bewuste reportage op Urk ging niet over Urk maar over de woede en frustratie van mensen die ervan balen dat zij thuis moeten zitten, terwijl Urkers gebruikmaken van hun recht op godsdienstvrijheid. Powned is de omroep die de verongelijktheid in Nederland voor het voetlicht brengt. De volkswoede. Waarom mogen zij wel en wij niet? Powned laat zien wat er leeft aan frustratie, angst en onbehagen. Sterker nog, de journalisten vertolken die stem van de straat. Die Urker die die journalist van de sokken reed, viel zo bezien geen journalist aan maar in die journalist een randstedelijke bouwvakker die naar de kroeg wilde zoals die Urker naar de kerk.

En opeens werd Powned mij sympathieker. Het heeft in elk geval een functie, juist in een democratie. Dankzij Powned weten wij wat er leeft in dat deel van de samenleving dat niet bij Op 1 aan tafel zit. Het deel van de bevolking dat nooit geïnterviewd wordt. Niet per se de hardwerkende Nederlander. Wel de ontevreden en mokkende Nederlander. We kunnen er maar beter veel naar kijken en luisteren.

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Soms is het beter is om te proberen een situatie te veranderen dan erbij weg te lopen

Als we over iets bezorgd zijn, moeten we dat gevoel niet naast ons neerleggen, schrijft Thandi Soko-de Jong. ‘Voortaan wegblijven nadat je een incident hebt meegemaakt is maar een van de vele opties’.

Afbeelding

Hoe het inparkeren van de auto een levensles werd. En een taartje dat weer verknoeide

Als Rinke Verkerk alles op alles zet om haar auto op een onmogelijke plek te parkeren, beseft ze dat haar dochter op deze manier leert niet in beperkingen te denken. Maar in een mum van tijd gaat ze zelf in de fout.

Afbeelding

De H van Junior

Afbeelding

De Papoea-vlag uithangen op een grijze dag, helpt dat? Ja, toch wel

Het is nog stil en grijs in onze straat. Een goed moment om onopvallend de voordeur uit te stappen, met de vlaggenmast in de aanslag. Het is immers 1 december, dan is onze mast getooid met een van de mooiste vlaggen: de Morgenster.

Afbeelding

Als je een vibrator aan je partner cadeau geeft: ‘Zij vindt mijn cadeautjes maar niks’

Ineens lag er een cadeautje voor haar op het aanrecht. Het bleek een vibrerend eitje te zijn. Een praktisch geschenk, vond hij. Maar zij wist niet goed wat ze ermee aan moest, schrijft Feniks de la Fosse.

Afbeelding

Boetes horen er gewoon bij en hoeven de sfeer in de bibliotheek heus niet te bederven

Als de plek van een strenge oude mevrouw achter de balie heeft Roeland van Mourik de bibliotheek nooit ervaren. Het boetesysteem van bibliotheken mag daarom wat hem betreft gerust blijven bestaan.

Afbeelding

Voor ons de domheid, na ons de zondvloed: wie is verantwoordelijk voor de zorg voor de aarde?

We krijgen de wereld uit handen van eerdere generaties en bekijken wat we waardevol vinden, schrijft filosoof Govert Buijs. We hebben de morele plicht om ook onze kinderen een volhoudbare wereld aan te bieden.

Afbeelding

Het is prima om rendement te willen op vermogen, maar weten je kinderen wat ze er later mee moeten?

Natuurlijk help ik mijn klanten aan vakinhoudelijke antwoorden op financiële vragen, maar ik stel ze ook graag wedervragen om tot reflectie te komen, schrijft Gertjan Brouwer in zijn gastcolumn.

Afbeelding

De wetenschap dat God bij ons is, geeft ons het geloof in een goede afloop

Columnist John Hofwijks geniet van Oranje en van de saamhorigheid. Hij ziet ook veel biddende spelers. Waar bidden ze voor? ‘Er kan maar één land wereldkampioen worden.’